Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

28.4.12

Veciños


E non me refiro a esa serie dos 80, senón aos de agora. Dos meus agora non hai queixa, iso si, ben busquei a vida para minimizar os posibles prexuízos. Na vida non che hai coma a experiencia.
Agora que retornei á patria, coma Ulises, moitas veces, sobre todo no mercado ou os días de feira, atopo xente que me vén falar e que me di: seica xa non te acordas dos veciños, ou seica xa non lles falas aos veciños... O concepto de veciño de toda a vida éche ben bonito, e son veciños persoas que viven ata a quilómetros de ti.
Os veciños antes eran moi importantes, simplemente porque eran os que che colaboraban no sustento das terras, quen che miraba polos fillos cando ti non podías, quen che facía favor tras favor se cadra sen esperar cobralo nunca...
Agora os veciños son, como moito, os do edificio, e normalmente nin iso. É moi complicado mantelos. Eu perdín unha, que atopei hoxe e por iso me veu ao acordo o tema, que vendía os libros de Círculo de Lectores.
A min encántame ir ás librarías, ás feiras do libro e ás bibliotecas, a verdade é que non me gusta comprar os libros por catálogo. Gústame tocalos, ulilos, follealos, quitarlles o retractilado...
Pero un día apareceume pola porta e díxome que era unha maneira de axudar os veciños, que ela non tiña curro, que gañaba un par de euros por cada libro... total, que eu daquelas non trataba con veciño ningún porque acababa de chegar, así que me conmoveu e fíxenme socia. Botei case 4 ou 5 anos mercándolle os libros sen falta. Despois cansei da historia porque xa non había nada que rañar e desvinculeime e a veciña xamais me volveu saudar pola rúa. Iso é o que se chama unha falsa veciña, ou veciña por comenencia, un termo que debería ser cuñado xa.
Teño historias de veciños para encher un libro á maneira de Cunqueiro, pero fáltame habelencia para recuperar todas esas vivencias, quizais un día, cando sexa máis vella e máis sabia me poña ao choio, porque hai xente que merece pasar á historia aínda que sexa en cativa proposta.
Eu son moi de tratar cos veciños. Sempre o fun. Ben, máis ben son moi de tratar con todo o mundo, é raro que non acabe facendo masa coa xente alá onde me instalo, aínda que só sexa por curiosidade, que é algo que me move a facer cantidade de cousas, como relacionarme cos veciños.
E grazas a iso, cando me puxen a buscar casa tiña tres condicións básicas: o meu cuarto tería que ser fin de edificio, a porta da entrada tería que estar lonxe do ascensor e tería que ser o piso máis alto, para non ter a ninguén bailándome zapateados enriba. E atopeino, aínda que me custou.
Todo foi debido á miña experiencia vital, pero houbo en especial unha parella de veciños que me marcaron e que me converteron nesa maniática.
Era o meu primeiro ano despois da carreira e metérame a facer o terceiro ciclo un pouco a rumbo, e curraba nunha pizzaría e tamén facendo de extra en vodas e facía unhas prácticas de correctora entre semana, así que estaba bastante estresada, morría de sono e de cansazo...
Total, que vivía nun ático e ao lado vivía unha parelliña que ía casar no verán. El estaba embarcado por temporadas, porque era técnico de algo, e ela era unha rapaciña moi nova que non se dedicaba a nada.
Cando el non estaba pasaba a vida falando por teléfono coa nai e coas amigas e facendo táboas ximnásticas. Nada que dicir. E cando el viña pasaban os 15-20 días con sesións de sexo máis que dignas, vamos, unha cousa fóra do común.
O do recibimento eu entendíao pero o resto xa era por demais. Porque tampouco é que houbese horarios, podía collerte durmindo, fregando, almorzando ou vendo o telexornal, unha cousa bárbara.
Mira, cada un pasa o tempo así como pode e que mellor ca facelo estando un a gusto, pero a min tíñanme podre. Intentaba estar o menos posible na casa, pero algo tiña que estar, así que lles acabei dicindo que os oía un día que nos cruzamos no relanzo das escaleiras. Eles riron co asunto, porque tampouco llo presentei como todo o que me desagradaba.
Así que todo seguiu igual pero perfeccionándose. Está claro que tantas horas dan para moita imaxinación e comezamos coas representacións dos anuncios da tele. O máis utilizado foi o de “Y mi kimono, KIÁAA”, e non me preguntedes de onde se tiraban, pero topetazo oíase bastante.
Despois pedíanse un ao outro que representasen sons de animais. Isto dá risa as primeiras horas, despois é xa cansino. Porque unha cousa é uns ladridiños pre-nocilla, ou uns miaus cariñosos, e outra xa é montar o zoolóxico que tiñan montado.
O preferido dela era o porco, así que lle pedía que lle roñara con bastante frecuencia. Eu ao comezo pensei que o facían de guasa, pero algunhas veces roñaba coma se estivese facendo o cásting de dobraxe para Babe, el cerdito valiente... así que non era ningunha guasa, ía totalmente en serio.
Despois de abandonar ese piso, cousa da que me alegrei infinitamente, tiven uns veciños, ambos bastante maiores, cun fillo adolescente ao que lle facían tocar o piano... non digo máis.
Así que se tedes veciños xeitosos, conservádeos e querédeos, se tedes bestas... moita paciencia, porque apelar ao civismo realmente non serve de nada. Quen nace castrón, castrón queda toda a vida.

2 comentarios:

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...