Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

2.5.12

Carta aos pequenos e ás pequenas


Meus queridos pequechos que xa estades neste mundo ou que estades a piques de chegar a el. A vida é marabillosa e está chea de posibilidades, pero tamén é dura e frustrante en moitas ocasións e está chea de contradicións, inxustizas e desigualdades contra as que deberedes tomar unha actitude crítica e combativa.
No mundo en que eu medrei non tiñamos tantos obxectos, nin tanta roupa, nin tampouco había un nenocentrismo como hai agora. Os pais seguían sendo veciños, amigos, cuñados, traballadores e as nais eran unha especie de superwoman ready to go as 24 horas do día, pero tamén seguían sendo veciñas, amigas, traballadoras, noras, cuñadas... Cando había reunións familiares a ser posible soltábannos por aí nun cuarto ou no patio a todos, e non falaban de nós todo o tempo, falaban da vida. Non nos comparaban. Non levaban con eles as nosas fotos. Non levaban as nosas notas. Non loaban os nosos logros coma se fósemos pequenos budas. Non se entremetían nas nosas pelexas a non ser que se chegase ao límite establecido. Pero queríannos, apreciábannos, coñecíannos ben a todos, xogaban con nós, dábannos cancha e xamais sentiamos desarraigo.
En contrapartida a esta falsa liberdade, tiñamos unha lista de obrigas bastante ampla. Por exemplo, dicir bos días, boas tardes e boas noites alá a onde fósemos, non podiamos tocar en nada en ningures, non podiamos coller nada que nos ofrecesen, fose merenda, unha moeda ou un chicle de cromo e se se vía unha mala palabra ou un mal xesto cara a un adulto (aínda que fose a señora Generosa á que lle tiñas que dar un bico e tiña o fociño cheo de pelos), caíache unha lapada que non o contabas e outras pequenas cousas, como comer todo o que che poñían no prato, non erguerse ata que todos acabaran...
Algunha xente di que iso era represión. Para min foi a aprendizaxe de ser diplomática, pero, sobre todo, de ter respecto polos demais e de ir adquirindo empatía.
No mundo en que vós ides medrar, atoparédesvos moitos iguais que son tratados coma príncipes e princesas nas súas casas e fóra delas, que pensan que che poden cuspir á cara ou darche unha hostia e que iso non ten ningunha consecuencia. É moi duro, seino, que che manden a ti apañar os papeis do bocadillo que tira o teu compañeiro do banco, pero xa iredes aprendendo que ás veces un ten que facer o dobre porque ten que compensar o nada que non fai outro.
Na escola diranvos que tedes que estar amoreados nos vosos pupitres e non haberá moitas veces material para todos e teredes que aprender a compartilo todo. Quizais se non tedes moitas aptitudes seredes un pouco deixados de lado, pero a mensaxe que vos quero transmitir é que sempre se sobrevive. Aínda que vos fagan crer que sodes un máis nun rabaño non é certo. Sodes pequenas persoas queimando etapas.
Nós sobrevivimos ás monxas que nos facían rezar e que querían que fosemos señoritas, sobrevivimos á profe nerviosa que pasaba a mañá dando voltas á aula desquiciada, ao profe de mates que che pegaba moquetazos, ao de sociais que só che facía aprender as capitais do mundo e á de lingua que dividía o mundo en listos e burros...
Non sei se poderedes sobrevivir a unha clase política empecinada en gastar os cartos promocionando unhas obras de arte ridículas nun monte, usando os cartos públicos para lucro persoal ou financiando concertos de Björk e Isabel Pantoja, dúas mulleres moi necesitadas de cartos, mentres pechan as asociacións dos barrios a onde iades aprender a tocar a pandeireta... A min iso non me tocou, porque no meu tempo o estado de benestar era un meniño que nacía, e non un vello ao que lle botaban veleno dos ratos no almorzo día a día.
Sexa como for, eu dígovos que estou aquí para escoitarvos, aprendervos, mostrarvos o mundo con moitos ollos, querervos e darvos moito apoio, pero tamén vos obrigarei a pedir perdón, a apañar o que tirades, a devolver o que colledes sen permiso, a compartir co que non ten e a poñer a roupa ata que esta gastada ou xa non vos sirva. Animareivos en todos os vosos proxectos e apreciarei todos os xestos positivos que mostredes, pero tamén censurarei as maldades e intentarei que a humildade sexa unha actitude ante a vida.
Agardo que saibades ter xuízo para vivir todo canto vos queda por diante!

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...