Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

13.5.12

Estado de sitio

A xente maniféstase de maneira correcta e exerce o seu dereito, recollido na Constitución, a facelo.
Todo se desenvolve de maneira "democrática" e "pacífica"...
...chegada unha hora cárgase contra os "perroflautas" que van quedando, que pretenden ir máis alá, pero como son catro malparidos, igual ca os estudantes, igual ca os parados, igual ca esas cifras que só son cifras e non persoas nin dramas sociais. Pois cárgase e punto.
Unha vez pedíronme o carné cando ía pola rúa cunha mochila. Estaban de visita os príncipes de España, que viñan inaugurar a casa da música. Eu ía para traballar.
Os que se meten fariña servida en bandexa de ouro e rouban a golpe de clic están a outro nivel. Non digo máis.
A clase política vive allea ao mundo real e manexa o cotarro pillada polos supostos mercados económicos e a pouca marxe que supostamente lles queda gástana en lexislar normas para exercer a política do terror.
Detéñente por manifestarse, prohíbese reunión, prohíbese abortar, prohíbese casar os homosexuais, quítanche dereitos sociais, dinche que es un privilexiado se podes comer unhas sobras nunha lata de sardiñas, e que o reino dos ceos será dos pobres ditosos...
O discurso vén de vello, porque os ditosos pobres de espírito hai que calmalos. E que sigan dándolles apoio incondicional nas urnas, para que poidan seguir rabuñando cartos e engordando o status social deles e de toda a súa familia. Porque en realidade o reino dos ceos non está garantido. Así que, por se acaso, mellor irse acomodando aquí onde estamos.
No meu barrio moita xente ten os aforros nas preferentes. E aínda ninguén, a pesar de toda a rabia contida, colleu unha escopeta e se presentou diante de ningunha oficina.
A xente sae á rúa de maneira pacífica. Aínda que leve comendo macarróns en seco moitos meses.
Aínda que as únicas cartas que lle cheguen sexan de embargos.
Aínda que perdese a súa pequena empresa mentres vía como os seus impostos entraban de novo na cadea de engordar unha banca multimillonaria que che pisa as puntas dos dediños mentres ti estás no precipicio.
E iso só se entende pola rede familiar.
Vendo todas esas reportaxes que saen de como vai vivindo a xente que queda no paro ves as avoas coa paguiña repartida para manter fillos, netos e bisnetos. Os pais que volveron abrirlles as portas aos fillos e a toda a súa prole, comendo lentellas un día si e outro tamén.
Ao final a economía de subsistencia é a válvula que impide que a ola de presión estoupe e nos rebente os ollos a todos os que andemos por alí.
Que unha señora de 80 anos faga unha pota de lentellas cada día impide que se empece a roubar masivamente nos supermercados. Así que me gustaría que se aprobase unha lei que obrigase a cada un dos políticos a bicarlles o cu a esta xente, para empezar a tomar conciencia de como está o asunto.
A min o estado de sitio dáme gana de cagar. E preguntábame unha amiga cal era a solución, se eu podía dala. E non podo. Eu non teño cota de poder. Podo criticar construtivamente e destrutivamente, non creo que a ninguén lle interesase deixarme mandar a min en ningún sitio máis ca na miña casa.
O único que podo dicir é que por aquí non se vai a ningures. Así está claro que non.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...