Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

29.5.12

Ética

Cada día esperto coas noticias da banca rescatada, da política corrupta, da débeda condicionada e da situación social cada vez máis depauperada, máis cabreada e máis estartalada.
Non é prato de bo gusto e a verdade é que un viviría mellor estando ao seu e despreocupándose do de todos. Pero non me coce o corpo. Teño que quentarme coma se fora unha estufa de gas.
Quizais a miña idea de que igual que a merda ao sol seca, todo aquel que alcanza cotas de poder corrómpese non sexa certa, pero paréceo.
Quizais non todos os que moven o cotarro sexan uns miserables, pero paréceno.
Este mundo está tan cheo de hipocrisía que me dá realmente noxo. Por exemplo, o xornal de hoxe abre con moitas páxinas dedicadas ao ascenso do Dépor, dedícalle unhas poucas a Bankia, pon na palestra a situación desesperante con voz propia dunhas cantas familias veciñas da zona e despois coma se nada, a comentar o que lle veña ao caso.
Gustaríame que en vez de estar alimentando esa sensación de que hai que paralizarse e empezar a vivir debaixo dunha ponte e comer boroa seca mollada en auga da billa, comezasen a sacar outras efemérides.
Que saquen as vidas de xente normal, que segue coa súa vida normal.
Que saquen as vidas dos que lle están tirando partido a esta crise, e que a súa conta non fai máis que engordar.
Ou que non saquen nada, directamente.
Que quiten o morbo da prensa, que aí non pinta nada. En realidade, non pinta nada en ningures.
Dicíame hai pouco unha persoa, falando sobre como os directores dos bancos foron colocando "produtos tóxicos" entre os veciños sen ningún pudor, que cando che xogan co pan dos fillos non hai nada que se poña por diante, que fas o que sexa.
Isto penseino moito e cheguei á conclusión de que ten a súa parte certa e a súa parte falsa.
Toda esta xente que está pasando fame aínda non fixo nada ilegal para sacar adiante as súas familias. En cambio, os que obedeceron esa circular para enmerdar a xente si que o fixo. E tamén poño en dúbida que con iso estivesen xogando o prato na mesa dos fillos, pero en fin, tampouco o sei, así que non vou dar a miña opinión.
A min hai cousas que non me parecen éticas e punto.
Que personaxes coma Boris Izaguirre, Geraldine Chaplin e outros que viven da farándula se presten a saír en anuncios de banca con toda a súa dignidade pois mira, doulles a credibilidade que lles dou. Pero que se preste a facelo outra xente que non ten necesidade e que en tempos abandeirou causas tan loables como a restauración da democracia, ou que son figuras destacables e modelos de superación en moitos eidos e para moita xente, pois que queredes que vos diga, a min dáme bastante mágoa e vergoña allea.
Aquí parece que xa todo vale con tal de rabuñar uns cantos euros ou un status social cómodo.
Pois eu creo que non. Algunha xente pon o límite na prostitución do corpo, pero eu creo que aceptar subornos, vender veleno dos ratos coma se foran vitaminas ou dispensar aceite de rícino na porta do colexio, aínda que che vaia o pan dos teus aí non é de recibo.
Preferible sería que vendesen o corpo. Outro galo nos cantara.
Se algunha xente rompeu os discos de Dylan cando deu ese xiro ao catolicismo exacerbado, eu non sei que tería que facer na miña biblioteca e nos meus caixóns dos discos...
Aproveitando as cacharelas de San Xoán igual fago unha queima, pensareino.

1 comentario:

  1. Ehem!
    http://www.spike.com/video-clips/au2yao/bob-dylan-victorias-secret-commercial

    ResponderEliminar

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...