Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

27.5.12

Literatura con letra miúda


Moitas veces volvo ler Pennac e en Como unha novela. Para non perder o norte, máis que nada, e ver que alguén máis sabio ca min sabe reflectir o que pensamos moitos.
A cousa é que hai un tempo pedíronme que traducise uns contos. Era para unha especie de empresa de deseño, fotografía ou non sei exactamente o que, que monta uns contos personalizados mesturando fotos dos rapaces, ilustracións e texto. Aínda que a min non me chegou por vía deles, senón dunha empresa de tradución, isto sóubeno a posteriori, só buscando por internet vin que hai centos dese tipo, así que non sei especificamente para cal o fixen.
A min os contos parecéronme un exceso de azucre coma para morrer coas veas entupidas. Cando acabei de traducilos, eran cousa cativeira, en realidade, sentinme coma se acabase de engulir sete ducias de nubes de gominola.
Pero deume por pensar nisto dos contos unha vez máis, xa que logo me ha tocar comezar a proporcionarlles lecturas aos meus rebentos.
Revisando os clásicos agora de adulta pois veslle os pés que non lles ves cando es cativa. Por exemplo, a figura dos pais, coma os pais aproveitados de Hansel e Grettel. Os pais nos contos clásicos case sempre uns irresponsables, bastante sádicos e que só aprecian os seus pequenos polos seus logros, a maioría das veces por alcanzar boa posición social (casar ben cun príncipe ou princesa) ou económicos (atopar pasta, enganar algún personaxe fantástico para sacarlle pasta, vamos, pasta veña de onde veña, así sexa da panza dun animal indefenso).
Despois están os personaxes sádicos que asasinan e castigan sen pudor (destripan un lobo, un raposo, cortan cabezas, amputan partes do corpo, envelenan ou cárganse a quen se lle poña por diante), todo moi maquiavélico, posto que hai un fin que alcanzar...
E esa aprendizaxe final na que se recompensa ou se castiga pero ao besta!!! Aquí si que non andaban con mexericadas nin termos medios.

Agora, á parte do daniño Disney e de toda a súa panda de bichos e historias dulcificadas ata a extenuación, lévase moito lerlles contos dos personaxes dos debuxos da tele, que tamén lles chega de carallo. Algunhas veces cando vexo uns poucos debuxos acabo con indixestión.
En xeral estupidizan bastante os nenos.
Onde está o papel da madalenaaaa???? E só hai un papel en toda a pantalla (por riba coas pantallas que gastamos hoxe en día, pffffffuuuu), o que non o atine é que aínda é un cativo inmaturo para distinguir a man do pé, non é por outra cuestión. Non pode haber fallo (aí xa empezando coa leria da non-frustración, non vaia ser que non atinen co papel da madalena e non durman de noite coa angustia).

E despois pasamos á literatura xuvenil. Esta súfroa por oficio, máis nada. Ter que poñer lecturas obrigatorias e non poder recorrer aos clásicos do XX éche unha aventura de moito nabo. Que cantidade de merdiña circula por aí adiante (en galego e en castelán)!
Libro de argumento medio: neno/nena ben que é malote pero no fondo bo, ou que se namora dunha xitana, ou dun excluído social, pais problemáticos ou familia “desestruturada”, pero que recicla os cartóns do leite, porque é primordial e que lle deixan ao fillo xogar con bonecas e á filla con bicis, porque son modernos e nada sexistas e de profesións liberais, por iso comparten tarefas, aínda que xa non se queiran...

Eu creo que se alguén inventase algo semellante ao programa este do Sergas de decidir prioridades para as urxencias segundo a explicación do doente, pero aplicado a facer libros de lectura obrigatoria para os nosos rapazolos, tiña o éxito asegurado.
Poslle moito de educación transversal: non consumismo, non racismo, reciclaxe, non discriminación por raza, sexo ou relixión...
Engades que haxa un pouquiño de historia de amor, que iso mólalles moito aos cativos: uns biquiños, un case pasarse da raia, un atormentado ou unha incomprendida co que identificarse…
Axítalo todo con linguaxe ben aséptica que non sexa nin de aquí, nin de alá nin de ningures e sitúalo na actualidade ou no mundo da fantasía e enmárcalo nun instituto ou nun lugar de vacacións, se é que non tes un mundo paralelo.
Xa tes o libro feito. E tampouco pensedes que culpo só os escritores, supoño que é a industria en xeral e o sistema educativo en particular. Publícanche o que se axusta ao que se vende e véndese o que se axusta ao currículo e curriculéase o que se axusta á mentalidade de quen lle cadre estar polo goberno.
Agora todo ten que ser correcto non, o que vén despois.
En fin. Pechando os ollos á realidade, coma en tantas outras cuestións.

Na miña época escolar só liamos clásicos e para o resto había un pouco barra libre. Cada un apañaba o que tiña pola casa ou o que lle pasaban. Eu aos 14 xa tiña lidos uns cantos libros pouco recomendables para o meu tempo, segundo estes parámetros, claro, que ía combinando cos “recomendados”, que tampouco eran tan chungos coma para non lelos, había de todo.

É que ao final vou ter que ir polo faiado recuperar as coleccións dos Hollister, Os cinco, Puck e algúns máis, que mira, só eran aventuras e misterio lixeiro, pero polo menos algo aínda deixaban para a imaxinación.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...