Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

30.5.12

Males da cabeza

O outro día xa de madrugada, disto que te deitas e aínda queres prolongar o día, acabei por ver unha reportaxe de xente con diferentes manías.
Había unha señora que coleccionaba pedras. Atesourábaas por toda a casa, e case tiña a metade dos cuartos, cociña incluída, inutilizados.
Pero o que máis me chamou á atención foi unha moza que arrincaba o pelo (o seu propio) para chuchar nos folículos. Pechábase no baño e ía arrincando e chuchando durante horas. Nin que dicir ten que o seu aspecto era o dunha persoa que tivese a tiña ou algo semellante.
Cando entrevistaban a estas dúas persoas víase que era algo que lles escapaba das mans, que non podían controlar a pesar de como se puxese a súa familia, os seus amigos, a pesar de terapias, medicación, etc.
As cousas da cabeza sonche duras de roer.
Unha vez, hai anos, escoitando Hablar por hablar, mentres estudaba, saía xente que tiña o costume, por chamarlle dalgún xeito, de comer merda. Así. Humana e animal. Eu ao principio pensei que era guasa, pero despois vin que non. Os seus testemuños daban unha mestura de noxo, risa e mágoa profunda.
Pola miña zona hai moita tradición de suicidio. Coñezo unha chea de xente que se suicidou por diversas causas. Sobre todo nunha certa época do ano, que parece que todos se poñen de acordo. Din os vellos que é culpa dos aires lurpios, que comezan a soprar terra dentro e que a xente se trastorna de mala maneira.
Isto dá para moito, en serio, oxalá tivese tempo para investigar todas estas cousas desde un punto de vista antropolóxico, botando man de xente máis sabia, obviamente.
Cando lin os ensaios Romeiros do alén e Viúdas de vivos, pensei moito neste tema e en propoñerlle a Portasanny que o abordase. Pero faltoume valor. Igual un día o fago.
Isto vén a conto duns espectadores que veñen todas as tardes para o parque. Unha parelliña de anciáns xa velliños e ben abrigados e a súa filla discapacitada mental, non nun grao moi profundo, tamén xa entrada en anos. Eles cos seus bastóns e ela co seu paraugas. Eles vestidos de velliños e ela charramangueira coa súa pamela ou o seu gorro de cores. Sentan os tres e pasan a tarde mirando os nenos e cando algún fai unha trastada, os tres escachan a rir.
Velos dáme certa tristura e certa tenrura á vez. Pregúntome se terán quen mire por eles. Confío en que si.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...