Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

26.5.12

Os soños

Creo que lle pasa a moita máis xente, pero eu cando esperto lembro exactamente todo o que soñei. E incluso teño a habilidade de espertar de noite, facer o que sexa, deitarme e seguir soñando, en plan capítulos de teleserie.
Unha vez consulteino, porque nalgúns momentos xa non estaba segura de se certas cousas sucederan de verdade ou as soñara.
O primeiro soño que recordo que foi recorrente durante moitos meses foi na época de COU. Deitábame todas as noites e soñaba coa Revolución Industrial. Auténticas películas nas que eu era narradora, coprotagonista, protagonista absoluta ou simple espectadora.
Axudei a construír ferrocarrís, naveguei en barcos de vapor, tirei coas máquinas de coser ao mar, traballei na fábrica de cigarros da Coruña, fíxenme amiga de John Ford, a quen asesoraba para a produción en cadea... Unha auténtica tolemia, porque a min daquelas a materia de historia non me gustaba, nin sequera estudaba moito, e incluso tardei en perfeccionar o soño e non descontextualizar demasiado o tema: o da primeira revolución industrial por unha banda e o da segunda pola outra.
Os meus soños habitualmente son realistas e pouco ou nada fantasiosos, pero a non ser que mesture épocas, xente que sei que non se mestura ou o que sexa, érgome coa sensación de que me sucedeu de verdade. Así que podo amencer contentísima ou podo amencer coa cabeza coma un bombo, ça depend!
Pero como vos contaba, unha vez consulteino, porque me tiña agoniada estar soñando repetidamente cunha persoa que nin sequera trataba demasiado comigo, pola que non tiña ningún tipo de atracción, e que nin sequera me caía demasiado alá.
Así saquei un peso de enriba ao asegurarme que non ten moito que ver cos sentimentos reais, aínda que ás veces o pareza. Os soños son así, medios ceibos.
Deume un bo consello este amigo, de non tratar de queimarme con esa historia e aproveitar o bo que tiña, xa que ás veces resolvo conflitos, ou véxolle solución a algo, ou teño ideas creativas para aplicar en algo, ou véxome nunha situación que me gustaría alcanzar e propóñome facelo...
Ata daquela non o vira así, pero foi bastante revelador, a verdade.
Algunhas veces cando esperto dígolle ao meu compi de vida: oe, soñei tal e tal e tal... coma para un guión, eh.
Unha vez pensei en poñer un caderno ao lado da cama e ao espertar ir anotando as ideas, ás veces ata son orixinais... aínda que ultimamente, será pola situación, pero non fago máis que repartir ordes, instrucións e dar chapas de aquí a pasado mañá. E despois esperto e penso: pero para onde vaaaaassss???? Cada un que faga como vexa, que así recollerá, ainsssssss. Pois iso.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...