Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

16.5.12

Polo si ou polo non, teño a estraña capacidade de atraer sucesos raros, xente curiosa e rara (raro contrario a basto) e momentos surrealistas que ás veces me deixan parva e ás veces déixanme contenta.
Pois ben, ando agora metida nun deses sucesos que dis ti, a onde cona me vai conducir isto, pero eu como tamén son afeccionada a non deixalo correr, pois aí me metín.
Sexa como for uns rapaces valencianos deron comigo. Teñen un proxecto no que eu matinei moitas veces e non teñen nin un peso para levalo a cabo. Iso si, teñen ilusión, ganas e bastante visión de futuro.
Un día chegoume un correo.
Outro día outro.
Respondín.
Entreilles na páxina, pensei para min, oxalá lles vaia ben...
Chamáronme. Falei con eles máis dunha hora e ao final estou dentro.
Non podo adiantar moito máis porque, loxicamente, é unha cousa súa que está nacendo, pero polo de pronto xa me puxeron a pensar e a traballar gratis. Algo que nin de coña faría na vida a non ser que se tratase de algo non-lucrativo.
A idea é simple. Eles buscaron a toda a xente que poida axudalos a levalo a cabo e por medio dun contrato comprométense a que recibas os beneficios a finais de ano. Se é que os hai. Pode ser 0 ou pode ser moito, se se converten que sei eu, nun novo Facebook ou nun novo Google...
A ver o que sae.
Na última así na que me embarquei tamén á aventura o único que me saíu foi a mala hostia por tratar cunha cantidade enorme de xente máis zopenca imposible... pero así de entrada, nada que ver...
Nunca pensara eu en que o que fan os bancos na bolsa (vender nada e sacar moito) puidera ter éxito tamén así a nivel proxectos. Por agora non hai nada pero xa se fixeron co potencial humano que lles cómpre para ter algo ou moito.
Contarei máis chegada a hora...

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...