Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

24.5.12

Varia

Un día atopeime con Manolo Rivas, non é por fachendear, é certo, e falamos dunhas cantas cousas. Naquel momento eu acababa de mercar o seu último libro e tamén mercara outro dunha muller que daquelas eu admiraba por moitas cousas. E tiña que decidir por cal dos dous comezaba dado o meu escaso tempo para o lecer naqueles momentos. Ao final decidinme polo dela, que me arrepiou bastante. Hoxe ela é unha multifacética e gañapremios inexplicablemente, reconvertida dos pés á cabeza non sei moi ben en que clase de persoa ou personaxe e el segue no seu sitio coma sempre, cun fillo que lle saíu algo raruzo pero publicando coma sempre cousas máis xuizosas ca esta segunda persoa.
O caso foi que cando acabamos a nosa conversa, que derivou por moitos camiños, cantoume unha canción que dicía así: estou metido nun lío, e non sei como vou saír... seguro que todos a coñecedes. Desde aquela, cando estou nesa situación de que ou tes o don da ubicuidade ou non podes saír do burato, vénme a cabeza esa anécdota dese día no que parecía que incluso unha ninguén e un famoso escritor podiamos ter algo en común.
Non chego a todo. É así. Estou coma unha toupa nun burato que, á parte de ser longo, tamén é escuro e húmido e a miña vista non me alcanza para ver o final.
Levo todo o outono-inverno e primavera enfermando de múltiples opcións: otite, gastrite, gastroenterite, arrefriados, gripe, sarabullos, farinxite... o meu corpo é coma unha picadora-batedora de virus variados. Estou tan afeita a estar mal que xa nin o sinto.
Nestes días é cando envexo esa xente que está rodeada doutra xente na que poder delegar todo e máis...
Hoxe vai unha entrada daquela maneira, pero é que me rebenta a cabeza de dor e pódeme máis o persoal ca o social, a verdade.
Como contrapartida, vexo que Regueira ingresa na RAG, a ver se o que sei que pensa de verdade o di tamén de verdade e empezamos a chamarlle ás cousas polo seu nome neste país. Os xestos de Ferrín ás veces alégranme e ás veces confúndenme, pero vaia, é o que ten ser persoa e ser institución, que supoño que terás que tragar máis do que tragarías se non foses o segundo.
Que a forza vos acompañe, que a min abandonoume a moi porca!

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...