Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

6.6.12

Amnistía fiscal


Se é que por riba leva un nome que parece que esteamos falando dunha ONG que conceda microcréditos a baixo custo, manda carallo.
Estaba claro que era o seguinte paso.
Despois de asistir con vergoña á pugna por atraer Eurovegas para territorio español, ou o que vén sendo unha panda de mafiosos, ludópatas, proxenetas, traficantes de variadas substancias indesexables, todos eles moi cheos de riqueza e de ignorancia, agora teño que existir a iso que se chama emendar “la plana”, para que estes cowboys da pasta fácil campen comodamente a onde queira que vaian. Eles e os que xa estaban aquí.
Ao final aínda lles hei ter que dar a razón a todos aqueles cos que discutía sobre o estado de benestar e o que iso implica para cada un dos contribuíntes.
Ao final vai ser verdade que o que dá o que ten ve como outro marcha con el.
Eu teño a miña conciencia tranquila, agora a mala hostia tampouco ma quita ninguén.
De sobra coñeceredes todos exemplos, non é o mesmo o mariñeiro que só ía ao mar, ca o que vendía peixe tamén por detrás. Non é o mesmo o que ía ao mar e vendía peixe por detrás, ca o que tamén mariscaba para venderlles aos restaurantes sen a licenza. Non é o mesmo o que ía ao mar, vendía por detrás, mariscaba sen licenza e tiña o galpón cheo de tabaco negro tamén ca o que só vivía do mar.
Pois iso.
Moitos de nós vivimos unha vida humilde. A infancia, a xuventude e agora de adultos.
Outros viviron mellor aínda que non podían levar a cabeza tan ergueita. Pero vivían mellor.
Non vou demonizar os autónomos que tipaban un café si, tres non. Ou os que trampeaban cobrando unha con factura e dúas sen ela. Ou os que cobraban media nómina en A e outra media en B.
Está claro que palla a palla fíxose o palleiro e todo o que puido fixo a súa contribución.
Falo máis ben dos grandes construtores que che obrigaban a facer pagos en B cando adquirías unha propiedade, dos que trafican con drogas ou con persoas, dos grandes empresarios que se lucran a custa de eludir impostos e cotas da seguridade social para os seus traballadores.
A min xa me toca o carallo ben tocado que non só o fagan, senón que se lle aprobe o asunto.
Así sen máis, cunha declaración xurada de boa fe.
Mátame camión.
Ultimamente ler a prensa, oír as noticias, etc. non só me provoca indignación, tamén me provoca unha gran, gran, gran, gran vergoña allea.
E aínda con todo só uns poucos alzan a voz, é que non dou creto.
Unha vez fixen un experimento cos meus alumnos dun grupo.
Quería falarlles da violencia machista, así que o tema que quería expoñer era que nese mes morreran 11 mulleres asasinadas polas súas parellas ou ex parellas. Sabía que por moito que fixera, a non ser que me metese en detalles morbosos (están afeitos, é o seu pan de cada día, non os culpo), non prestarían demasiada atención.
Así que cambiei a historia e expliquei que 11 futbolistas de primeira división acababan de ter un accidente mortal nun autobús esa noite, vindo de parranda, todos borrachos e drogados. Pregunteilles cal crían que ía ser a resposta da sociedade e cal era a súa opinión.
Case todos lles gardaban a cara, desculpándolles o da borracheira porque seguro que viñan de celebrar algo, e esperaban que a resposta social fora varios días de loito, homenaxes polas rúas, parada de actividade e un longo etcétera digno de heroes gregos ao seu regreso da dura batalla. Algún case choraba e insistíame en que se era certo ou non, que non escoitara nada, que llo xurase polo que máis quería.
Pois ben. Para min foi unha mostra bastante significativa, aínda que se trate de adolescentes, parece que esa é a mentalidade media, desafortunadamente.
Agardo que o próximo paso sexa obrigar os clubs a pagar a débeda (e non facerlles unha condonación, que xa é o que me temo) e que a igrexa tribute polas súas propiedades e polos seus negocios (sabiades que a Alhambra é de propiedade da igrexa, que o mantemento e xestión son públicos pero a pasta das entradas dos millóns de visitantes é tamén para a buchaca da igrexa???), pois así máis.
Deste xeito, eu creo que cando menos máis xente se revolvería indignada.
O resto parece que é coma quen oe chover.
Pan e circo, meus señores e miñas señoras.

2 comentarios:

  1. Encántame ler o que escribes Luz¡¡ Biquiños¡¡¡

    ResponderEliminar
  2. Moitas grazas :D, sei que compartimos algunhas opinións :D

    ResponderEliminar

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...