Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

14.6.12

Contradicións en Educación


Onte no DOG publicouse o incremento das horas lectivas para o profesorado de Secundaria. En realidade o do aumento das horas, que xa non son poucas, non é máis que outra medida de aforro de persoal.
Dan máis horas, máis afíns para cubrir o horario, menos interinos e substitutos que se necesitan.
Tamén se elimina Preescolar na casa.
E fan aos mestres coidadores dos rapaces cando veñen e van fóra das aulas, desde a súa casa. Bufff, xa me chega responsabilizarme dos que levo ao parque e me son da familia, se tamén me teño que responsabilizar dos que baixan dos buses xa me quitan o sono de todo.
Non se amortizan as prazas das xubilacións.
Tampouco se cobren as baixas de 15 días ou menos.
Calquera que collera algunha vez unha baixa sabe que, aínda que se vaia prolongar no tempo, ten que renovala ben de 7 en 7 días ou ben de 15 en 15 (dependendo de se é ou non funcionario), así que realmente desa data van ser todas. Aténdose ás súas propias normas, van poder non cubrir as que lle pete.
Todo vai depender dos xefes e xefas de estudos chamando á Consellaría (se lles collen o teléfono) dando a vara para convencer os funcionarios que os atendan de que a baixa se vai prolongar, asegurándolles que non é unha enfermidade leve, senón grave (e con iso airear a vida privada dos docentes, pois para xustificalo poñen a carón da túa baixa: PROLONGARASE ENFERMIDADE GRAVE, EMBARAZO DE RISCO QUE ENGANCHARÁ COA BAIXA POR MATERNIDADE E LACTACIÓN, FALECEMENTO DUN FAMILIAR), e quero pensar que non empezarán a especificar máis. Porque imos dados.
Así que este é o panorama: aulas masificadas, profesores saturados e obrigados a dar outras especialidades que non son as súas e baixas que non se cobren.
Marabilloso, marabilloso.

Unha vez estiven de substituta nun centro e ao día seguinte chegou outra rapaza que tamén viña substituír o meu compañeiro de departamento. Que tivera un accidente grave e non se incorporaría en case todo o curso.
O meu compañeiro, que eu non cheguei a coñecer, era un deportista bastante activo, nacera en Suíza (fillo da emigración), polo que dominaba bastantes linguas e era moi amigo dos retos. Así que a miña compañeira só tiña un grupo da súa especialidade e despois tiña o resto de grupos de francés e un par deles de educación física.
Cando chegou quedou parva, quixo renunciar, pero iso implicaba que renunciaba ao posto voluntariamente, co cal podía decaer das listas.
Así que fixo o que case todos facemos nestes casos, pasar as tardes e as fins de semana estudando, indo a clases particulares e preparándose para algo que non esperabas. Iso no mellor dos casos de non ter familia, de estar nunha pensión a centos de quilómetros da túa casa e, polo tanto, tempo libre (daquela maneira) para poder facelo.
No peor dos casos, de ter que conducir centos de quilómetros e facerte corresponsable da túa familia no teu tempo libre, tes que quitarlle ás noites, entre as correccións, as preparacións das túas clases e facer, como se diría en inglés, your best, botando man das ferramentas que poidas.

A xente que non coñece interinos e substitutos aínda non sabe ben a calidade de vida que nos obrigan a ter en moitas ocasións, esa que se considera tan marabillosa e tan ben remunerada. Eu nun par de ocasións sentíame máis chófer ca profesora e entre gastos de coche e de ter que facer a miña vida fóra deixei case o 60% do meu soldo (ah, e aseguro que non se cobran eses 3000 euros que a xente pensa que cobramos, os substitutos roldamos os 1600-1800 euros, dependendo das retencións; o peón de meu pai, que só facía masa e carrexaba ferramenta cobraba 1500, e comía e durmía todas as noites na súa casa). Así que tanta ganga non é. Obviamente é un traballo e pode ser marabilloso, pero tamén poden cadrarche as peores circunstancias e, aínda así, ter que facelo ben.

Outra vez estiven nun centro no que tiñan literalmente abandonados os encerados dixitais, porque ninguén sabía manexalos.
Todos os cursos aos que foran resultaran bastante infrutuosos. Eu, emocionada ante tal despregamento de tecnoloxías algo puiden facer, aínda que o ADSL era ficción científica naquela zona.
Dediquei unha boa parte do meu tempo libre a estar no centro aprendéndolles catro cousas básicas a compañeiros entusiasmados que se preguntaban por que a ninguén se lle ocorría darnos horas de docencia aos máis novos para aprenderlles aos máis vellos a reciclarse neste sentido.
Pareceume unha xenial idea e bastante boa para aforrar os custos deses cursos infrutuosos e tamén para amortizar o gasto xa feito en material.
Así que humildemente mandei a proposta á Xunta.
No canto de enchufarnos tantas afíns, déannos horas para colaborar cos compañeiros a tirarlles partido a eses recursos que eles ven tan desafiantes e que despois acollen con tanto entusiasmo ao vérense capacitados para facelo.
Ninguén me respondeu nunca.
En realidade non interesa.
En realidade tamén só somos números. Coma os parados.
A educación dos rapaces e rapazas só é un título máis para o debate en moitas ocasións.
Se a ti che amputan as dedas, aínda que che dean unhas muletas de última xeración de titanio xa estás fodido. Poderás moverte, poderás facelo o mellor que poidas, poderás asumilo e tirar para diante, poderás destacar e superarte se o propós. Pero mellor e coa vida máis fácil estarías se te deixasen estar como estabas e che agasallasen cunhas boas zapatillas ben cómodas.
A Consellería de Educación prefire ir amputando e despois ir soltando pequenas axudas de última xeración. Para ir saíndo moito nos medios coma ese ente caritativo e con tanta vontade.
Pero os demais, profesores, profesoras, equipos directivos, pais, nais, mestres, alumnos e alumnas, xa estaremos máis que fodidos.
E despois éncheselles a boca falando de calidade e de excelencia educativa pública... 
Xa non sei se me indigna ou se me doe, perdinlle a pista a estes dous síntomas ultimamente.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...