Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

11.6.12

Eufemismos


Hai algo do que sempre me queixei con respecto dos políticos e das políticas, moito antes de comprender de que vai a leria e empezar a queixarme tamén por outras cousas, e é do mal oradores que son.
Farfullan, atropélanse, repítense, non lle poñen entusiasmo, dan as cifras coa mesma ansia coa que dan os bos días á prensa. Fatal. As campañas, máis que animar a nada, a min danme baixón moral.
Teño escoitado discursos de meniños e meniñas de países americanos (e cando digo americanos non me refiro aos que choran porque lles quitan as chuches das escolas), senón pequenos raparigos cubanos, arxentinos, uruguaios, venezolanos, que se expresan infinitamente mellor.
E con todas as tachas que se lles poidan poñer ao contido, Castro e Chavez bótanse a falar e polo menos, como oradores, dá gusto oílos. Enfían os temas, fan chamadas de atención, móstranse seguros, teñen recursos...
Aquí no panorama xeral só me convence algún membro de Esquerda Unida, aínda que lle recoñezo tamén a outros como González que o fan ben. Tamén me gustaba bastante como orador Beiras.
Pero ao que ía, en xeral dan todos bastante mágoa, a linguaxe e a lingua dá pena e o que din case dá máis pena aínda. A máis que o disfracen.
Dos políticos galegos só podo dicir unha cousa, en xeral falan taaaaaan mal que case nin son capaz de lles prestar atención ao que din.
Non vou poñer exemplos porque só hai que poñer un telexornal e xa se ve que incluso destacan por riba do mal que o fan, en xeral, os xornalistas tamén. Que tamén lles chega de carallo.
Eu a facultade de xornalismo deslocalizaríaa para Paradela de Sil ou para Xunqueira de Ambia ou para Monterroso. Aí cinco anos de mestrado na aldea, que non lles viña mal. Para todo en xeral.
E descúlpenme aqueles que si se molestan en aprender o seu oficio con todo o que iso implica, falar e facelo ben, ademais. Que de todo hai, aínda que escaso.
Do resto do panorama da política española só hai que buscar as declaracións dalgunha xente para ver o penosos que resultan.
Pero agora todos botan man do eufemismo e xa adornan unha miga máis os seus pobres discursos.
Os eufemismos sempre se usaron para mitigar a dor: faleceu e non morreu, intervírono e non operárono, leva loito e non vai de negro; para sermos educados: deu de corpo e non cagou, mozo de cor e non negro; para minimizar situacións alarmantes: danos colaterais e non vítimas, conflitos bélicos e non guerras...
Unha vez Manolito, que é un rapaz drogadicto dos míticos que sobreviven desde os oitenta, delgado coma un fío e acabadiño que parece que o sosteñen coma un monicreque ía correndo detrás dun rapaz negro que vendía cd dicíndolle: chico de color, chico de color, que se te han caído los cd...
Manolito foi á escola e sabe que hai que ser politicamente correctos, ou que hai que minimizar dor.
Así que agora o rescate económico é unha axuda; as persoas que están sen traballo son cifras; o chapapote que estragou o noso ecosistema son hilillos de plastilina; os que nos van fiscalizar os movementos son hombres de negro; os que nos van chuchar ata o último alento son os amigos do FROB; non estamos intervidos, isto é, atados de pés e mans, sen credibilidade ningunha como país integrante dunha entidade maior, e onde os investidores estranxeiros non van querer investir nin chica, senón que nos están botando unha man para que poidamos volver vivir desafogadamente...
Canta poesía para unhas bocas rachadas incultas que se expresan taaaaan ben que dá gana de chorar!
Pois como non vou ser menos, voulle empezar a semana con eufemismos, un dedicado a Ana Botella, que soñei con ela, coas súas peras e mazás, coas súas alianzas en Asturias, perdón en Andalucía (que as dúas comezan por A e confunden) e co seu cardado de señora rica moi digna.
Señora Ana, vaia vostede dar de corpo a unha parcela rural pero que se pode recualificar como terreo urbanizable para chalés con vistas e limpe a súa real parte de atrás cunha planta que ten pinchos para defenderse dos animaliños que a queren comer (ou con propiedade: vaia caghar ao monte e limpe o cu cun toxo).

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...