Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

19.6.12

Euforia


Seica nunha democracia, todos os cidadáns debemos interesarnos polos asuntos públicos. Non se trata de que debamos converternos en políticos profesionais, pero si de que participemos, nalgunha medida, na definición das políticas que van gobernar a nosa vida tanto individual coma colectiva.
Pero isto debeuse de esquecer nalgún momento da nosa recente historia. A xente xa bo é se vai votar, o resto déixao para catro que son os que protestan, saen á rúa ou promoven e executan algún tipo de acción. En realidade a xente pensa que é a única vía de participación, despois pensa que perdeu a opción a máis.
Poñer o papel nunha urna e ver o que pasa, e aguantar o que boten.
A min que en Grecia volvesen gañar aqueles que mentiron anteriormente arrepíame, dáme calafríos (porque me temo o mesmo para o noso futuro inmediato, por desgraza) e tamén me dá que pensar. Realmente sufriron tal coacción e ameazas que non me estraña. Algo semellante a cando ameazan os pensionistas con que se veñen outros lles van quitar as pensións. Realmente eles non pararon de escoitar como mamá Merkel Unión Europea lles dicía que ou por aquí ou culo-culo... Así que o resultado, aínda que defraude, é comprensible.
Tamén me dá que pensar que unha moza de 22 anos, por moi neta de Le Pen que sexa se presente como candidata dun partido de ultradereita...
Algo está fallando, realmente algo está fallando.
Quería tamén explicar algo sobre o meu parecer cara ao fútbol pero fanme desistir moitas persoas que me rodean. Meu pai, que só o sigue porque si, sen valorar de quen é o equipo, que representa, cal foi o seu pasado ou se defraudan, se rouban, se é unha cortina de fume para asuntos políticos... o meu sobriño, que pinta a cara coa bandeira e pon a camiseta aínda que eu lle diga que lle vai saír un sarabullo que non llo vai quitar nin o apuntador... e moitas outras persoas que sei que o ven cos ollos cos que eu non podo.
Porque cando vexo as ventás inzadas de bandeiras e mostras de euforia desenfreada, e os monitores pintándolles as caras e as mans aos meniños nos festivais de fin de curso é que me poño renegrida... sáeme a vea mala.
Quizais o día que vexa que esa mesma xente protesta coa mesma enerxía polos seus dereitos, ou porque ao veciño o banco lle quita a casa que aínda vai ter que acabar de pagar, ou porque a parroquia está desbordada no roupeiro e no comedor social... quizais día que tamén se festexe o “deporte patrio” vaime dar igual, vaime parecer ben, incluso. Ata que iso aconteza, férveme o sangue cando vexo os anuncios nos que participan (e que é o que venden), as salsas das hamburguesas, os cromos dos chicles, a dedicación de minutos de informativos e ata me presta mal meter o ordenador na mochila, que é vermella!

Pero ao que ía, como cheguei ata este artigo no que se dan ideas coas que concordo, pois transcríboo, xa queda todo dito. A quen lle interese lelo todo, non ten desperdicio, pode buscalo pola referencia.
O artigo está en laopinioncoruna.es e é de José Manuel Pereiro: Por que non é obrigado entusiasmarse con La Roja
[Non] entendo que en ámbitos nos que se critica ao Barça ou ao Athletic de Bilbao (especialmente ao primeiro e ao seu expresidente) polas súas connotacións políticas se aproveite agora á selección española, cando lle vai ben (e soamente cando lle vai ben) como remedio diso que un sociólogo ocioso chamou "anorexia patriótica". Aterra escoitar a un popular radiopredicador metido a telepredicador dicir que, grazas aos méritos dun equipo de fútbol "nuestros hijos ya no tienen por qué tener ese complejo de inferioridad deportiva que tuvimos nosotros" porque máis complexo deberiamos ter de que, cando nacemos el e eu, neste país as mulleres necesitasen autorización marital para sacar o pasaporte ou abrir unha conta bancaria. E a min tamén me acomplexa compartir profesión con el e co seu compañeiro que sentenciou que "Puyol se escribe con g de corage" (cando nin Puyol nin coraje se escriben con g). O propio fútbol é contraexemplo de que o sentimento por uns colores non se adquire co DNI, porque hai coruñeses e vigueses que non son do Depor ou Celta, e mesmo van contra o equipo da súa cidade cando xoga co equipo dos seus amores.
E aínda sentíndose español e futboleiro, unha razón para alegrarse, pero non para entusiasmarse por narices é non solidarizarse con certas actitudes. Desde as autoridades demagóxicas que non teñen para pagar aos provedores pero si para instalar pantallas xigantes, pasando polos que teñen escusa para esparramar e rematando polos que aproveitan para airear a bandeira coa mesma galiña que utilizaban aqueles aporreadores de hai anos (por certo, a bandeira republicana tamén é española, e non se ven). E sobre todo, porque, como dicía un cabaleiro completamente español como Enrique Jardiel Poncela, "a dictadura é o sistema no que o que non está prohibido é obrigatorio".

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...