Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

11.6.12

Living in positiving mode


Ultimamente nos blogs que sigo vexo moitos comentarios que deixa a xente que veñen dicir algo así como que o persoal está farto de ler sempre as mesmas cousas. De maneira obxectiva, de maneira subxectiva, de maneira enxeñosa, de maneira literaria ou de maneira mordaz todo o mundo bota por fóra contra os que están, contra os que estiveron e carga contra as perlas do momento que nos van deixando os políticos e xentuza variada.
Que a xente quere ler positivismo ou, polo menos crítica construtiva e non destrutiva ou que non achega nada máis que unha dose de indignación antes, durante e despois do café.
Pode ser. Eu non o vira así ata que unha rapaza o explicaba moi ben, dicindo que se todos aqueles que tiñan moitos seguidores comezaban a achegar ideas construtivas igual algo comezaba a calar. Por probar.
Ben, eu non estou nese caso de blogueira con seguidores, o meu blog está máis morto ca vivo e os meus visitantes sempre son os mesmos que xa me escoitan as miñas ideas a viva voz habitualmente. Pero aínda así, pensei que era unha boa idea facer a miña humilde achega coa miña opinión, que non é a de ningunha experta en nada, nin analista política, nin economista. Só desde a miña visión de persoa do mundo.
Ocórrenseme centos de medidas, pero para comezar vou expoñer só unhas cantas, que despois habería que matizar, traballar e afondar.
1. Medida prioritaria. O test de idoneidade para o cargo político. Non pode ser que os que nos representen sexan máis cazurros ca o tato, non pode ser que os pillen en puticlubs, botando por fóra contra os inmigrantes, as mulleres, as propostas doutros grupos políticos e un longo etcétera. Hai que ter unha cultura xeral algo máis que básica, unha certa capacidade de reacción, intelixencia abondo como para dirixir un equipo de traballo e, por suposto, unhas miras máis aperturistas ca as que adoitan gastar. Calquera persoa que vaia en calquera lista que aspire a un goberno, sexa municipal, autonómico ou estatal ten que demostrar, mediante un test, unha entrevista pública, uns exames feitos por psicólogos ou como queira que se programe, que está capacitado para ese posto de traballo.
E digo ben, un posto de traballo, clasificado e tipificado como tal e remunerado de maneira acorde. Oito horas de traballo coma todo fillo de veciño e o resto, horas extras, pagadas conforme marca a lei en moitos convenios colectivos. Pois igual, un convenio colectivo para os cargos políticos onde se establezan non só as xornadas laborais, senón tamén a remuneración a que dea lugar.
Así probablemente acabarase co desexo de moitos e moitas de alcanzar cotas de poder, cando a posibilidade de lucrarse sexa tan cativa coma a de calquera outro funcionario público.
En canto á política: fóra cargos de libre designación, fóra a posibilidade de cargar ás contas públicas gastos persoais ou asistencias a enterros e funerais (ningunha familia de ningún defunto estaría contenta de ver as autoridades alí se sabe realmente que cobran e moito por esa asistencia), e nada de ir cinco inaugurar catro pedras. A publicidade institucional só para promocionar actos, eventos, actividades e pouco máis. O resto non fai falla, é autobombo, a min non me festexa ninguén cando fago un traballo, é o pan de cada día. Pois o mesmo.
2. En canto á rede de funcionariado. Os xefes de servizo e os inspectores, para o que están. Para fiscalizar non só o traballo, senón a quen o fai e como o fai, igual ca calquera outra empresa. Avaliación con auditorías externas a consecución de obxectivos e asesoramento técnico cando sexa preciso, para mellorar a calidade do servizo, non para enriquecer as empresas de catro gatos que estiveron e xa non están, ou as empresas desas grandes empresarias que son as súas mulleres e fillos que acaban de alcanzar a maioría de idade.
A política non pode determinar nunca o traballo dun estado. O sistema de funcionamento de administracións, educación, sanidade, etc. nunca pode estar supeditado a quen estea no goberno. Para iso existe un sistema de acceso a uns postos de traballo, traballo que se supón que é desempeñado de maneira correcta por aquelas persoas máis cualificadas para facelo. Non se pode demonizar un funcionario para tapar un pufo político, que é o que se está facendo agora. A maioría dos funcionarios e funcionarias que coñezo son xente normal, traballadora e sobradamente preparada para levar a cabo as súas competencias.
3. O mesmo para a xustiza. Ningún cargo pode ser nomeado por razóns políticas. Nin sequera o valedor do pobo, que non debe estar para o servizo dos mesmos intereses que probablemente sexan os que están prexudicando a aqueles que se ven na indefensión e na necesidade de acudir a esta figura.
Inicio de oficio e con seriedade a investigación de toda a trama de corrupción que é a que está sangrando este país. E condenas á altura das circunstancias.
4. Por suposto, abolición da monarquía. Non digo condenalos ao ostracismo ou a vivir nun exilio, pero acabáronse as prebendas e os favoritismos. Non vou negar certo papel de embaixadores dos reis e príncipes e demais estirpe, pero aquí non estamos para subvencionar este tipo de vidas máis propias do século de Alexandre Magno. Para exercer ese labor institucional de representación noutros países están eses rapaces e rapazas, homes e mulleres cultos que pasan anos estudando para seren diplomáticos con iso que se chama diplomacia, algo que lle falta a esta real familia en moitísimas ocasións.
5. A Igrexa que se autofinancie, e se non lle chega coas achegas dos fieis, que empece a desamortizar patrimonio. É o que hai. Non vou afondar porque aquí teño para soltar ríos de tinta. A súa obra social, que a ten e ás veces ben mellor ca a institucional, entraría na mesma partida ca calquera outra ONG ou asociacionismo de base.
6. Esta, e xa non me vou poñer con máis, é a que me parece máis relevante para ir destartalando este costume da economía mergullada e do carto negro, que fraco favor nos fai. A existencia da policía fiscal e a creación dun novo sistema fiscal de desgravación do consumo que nos implique a todos.
Calquera compra, reparación, servizo, etc. que se faga ten que ir acompañado dunha factura, así sexa vender os canciños que che pariu a cadela o día da feira. E para que funcione, a creación da policía fiscal, que podes atopar un día á saída do restaurante para verificar que levas o tique ou pasar polo taller para comprobar que as pezas teñen a súa factura de compra e que é a mesma referencia que che deu cando cha comprou a ti (isto xa existe nalgúns lugares, que eu saiba).
E para iso e non gastar máis, coller a todo o exército, darlles uns cursos básicos de boas maneiras e outros básicos de economía de consumo e poñelos, sen armas e sen uniforme, a facer este traballo. E que deixen os lumes para os que saben e as procesións para os curas.
E para que a xente se interese en facelo ben, presentar as facturas, semestralmente ou xunto coa declaración da renda para que che desgraven.
O consumo básico desgravaría unha porcentaxe (gasolina ata certa cantidade dependendo do lugar de traballo e de vivenda, alimentación básica, roupa, calzado, etc.) e outras cousas como os gastos das vacacións desgravarían a outro nivel.
Desgravar por que? Pois porque non é o mesmo aquel que gana 1000 euros pero vive na casa dos pais e estes cómpranllo todo e os 1000 son para copas (tamén facturadas), ca aquel que gana 1000 euros e activa o comercio local, ou paga un alugueiro, come no bar de Paco, ou merca discos e libros no canto de descargalos. Simplemente.

A min ocórrenseme tantos millóns de ideas para acabar co país da pandeireta e convertelo no país xusto e sustentable no que me gustaría participar que non me caberían nin en mil blogs que se me ocorrese crear para saír nos motores de busca e que me lesen aqueles que están agardando positivismo.

A min a mala hostia sáeme a mares, pero co positivismo enchería océanossss!!!!! Ai, se eu mandara no mundo!!!!

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...