Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

7.6.12

Mestres


Ultimamente, a conto do final de curso, a xente moito se me vén queixar da calidade dos mestres e dos profesores e dos cativos ou grandes logros dos seus rebentos. Eu non vexo que á xente que traballa no súper cando está comigo ninguén se lle veña queixar da calidade dos alimentos ou do mal que lle cortan o queixo. As cousas son así, hai certas profesións que non poñen límites entre o traballo e o persoal. Así que paso a vida xustificando a lingua, o seu uso, a súa lexislación, e agora tamén falando dos currículos, das medias, do traballo nunha aula, da diversidade, dos medios materiais e humanos dun centro, dos recortes e bla, bla, bla...
Total, que como realmente á xente non lle importan os argumentos reais, auténticos, fundamentados, lóxicos ou como se lle queira chamar, cheguei á conclusión de que non paga a pena que ande estrullando as miñas neuronas para explicarme clariño. Realmente a xente o que quere é que os seus fillos pasen uns exames, a poder ser con éxito e vaian subindo de curso, a poder ser por riba da media e que os mestres e profesores non falten ao traballo, a poder ser tamén, aínda que a causa o mereza.
Así que o que lles digo sempre é: se sobrevivimos nós...
Di o gran mestre Pennac que os alumnos sobreviven incluso aos malos docentes. E por sorte máis ou menos vénse dando.
Eu atesouro na miña carreira escolar unha boa mostra de mestres e profesores que menos vocación pedagóxica ou métodos pedagóxicos decentes tiña de todo.
A miña primeira mestra dura, que recorde, foi doña Dorinda. Unha ex-monxa espartana que pensaba que só se pode ter unha mente sa nun corpo san. Así que a primeira hora rezabamos e tamén cada cambio de materia. Rezabamos de todo, ata rosarios completos e faciamos misas de ánimas por toda a súa familia defunta.
Non sei se tiña bo ou mal corazón, agora cabrona era bastante. Tíñanos aterrorizados á maioría, por non dicir a todos. Houbo moitos que aos 6 anos comezaron a mexar e a cagar por si de novo, con iso xa o digo todo.
Pegábanos cunha regra e dábanos na cabeza cun anel gordo que tiña. Había que renderlle pleitesía carrexándolle a merenda, o bolso, a mazá, a auga, dicíndolle lindezas, etc.
Facíanos correr, xogar ao brilé e á mariola ata a extenuación, cantar cancións da misa e un longo etcétera. Historias desta muller teño para aburrir.
Comigo non se levaba mal, eu entráballe bastante ao trapo. De feito, nos seus últimos anos, aínda que pareza unha historia para non durmir, conseguiu localizarme por medio dun teléfono dunha veciña que buscou na guía de teléfonos para propoñerme ir vivir con ela e coidala no seu leito de morte. A cambio dábame comida, durmida e probablemente me deixaría unhas raspas da herdanza (xa que o gordo iría para a igrexa).
Eu quedei bastante confundida, xa case borrara este personaxe da miña cabeza e por un momento pensei en ir e en vingar a toda a xeración de nenos aterrorizados. Pero despois penseino ben, non fora írseme das mans o asunto e saír nalgún noticiario.
No chanzo seguinte, despois de tres longos anos con doña Dorinda chegaron os profes que non facían case nada por nós nin por ninguén. Estaban no mundo porque ten que haber de todo.
A doña, chamémoslle Sol por non dicir o seu auténtico nome, íaselle a cabeza demasiado. Viña vestida coma unha Barbie e despois poñía o mandilón por riba e íase espindo en plan estriptease escolar. Facía os seus exercicios ximnásticos no fondo da clase e o que mirara para atrás levaba copias para a casa para aburrirse el e toda a súa familia.
Por suposto que mirabamos, aínda a risco do monumental castigo, porque imitala despois pola tarde fortalecendo peito, costas e coxas non tiña prezo. Sobre todo para min, que sempre se me deu ben o de imitar os demais.
Don Francisco, o profe de sociais vivía para facernos aprender de memoria as capitais de todos os países do mundo. E ensaiabamos coma se fósemos á Eurovisión de pasapalabra das capitais do mundo. Todo o día: na casa, na rúa, na parada do bus, no recreo... aínda hoxe é o día que, quitado os países “novos”, do resto seinas todas. Deste gran docente só aprendín que os países tiñan capitais, os ríos, montes, montañas e accidentes xeográficos da península (moi ao modo anos 50 tamén) e tamén esas grandes frases da historia nas que as mulleres quedabamos de pingas, como a entrega das chaves de Córdoba aos Reis Católicos por parte do rei Boabdil, a quen súa nai lle dicía, segundo el,  “llora como mujer lo que no has sabido defender como hombre”. O cadro desta escena estaba a carón da foto dos reis e do crucifixo. Tres grandes valores que nos tratou de inculcar: cristianismo, monarquía e xenofobia (este último dígoo eu, porque outro sentido non lle vexo).
Despois chegamos a doña María José, outra gran pedagoga que nos dividía en listos e burros segundo o número de libros que levabamos lidos. Aos burros, por suposto, nin auga. Aos listos deixábanos remexer na caixa que era a aula da biblioteca. Mentres ela lía algunha novela ou revista e bufaba porque despediamos cheiro a hormona adolescente.
O gran mestre de música co que aprendemos na frauta, en todo un curso, a canción: todas las mañanas me levanto yo, corre que te corre, sol fa mi re dó.
E así podo seguir contando uns cantos máis, que deixo para outro día.
Un dos que máis pegaba, máis forte e con máis entusiasmo, atopeino o outro día saíndo dunha clase da escola de idiomas. Tentación tiven de entrar e pedirlle á súa profe, como favor persoal e de parte de centos de persoas de entre os 20 e os 40 anos que lle dixese ben alto cando fallase nalgunha actividade: nenito, nenito, te va a caer un moquetazo que no vas a poder hablar en lo que queda de semana...
Só con iso, sen chegar a máis, seguro que xa lle metía o bicho do medo no corpo.

Non vou facer corporativismo e dicir que todo aquel ou aquela que se dedica á docencia sexa a repanocha, pero si que incluso os máis desganados, queimados, pouco capaces ou malos comunicadores non teñen absolutamente nada que ver, nin de lonxe, co que nos tocou vivir a nós.
Así que pais e nais do mundo, take it easy, que o gran problema agora non adoita ser o persoal humano, o problema agora é o sistema, anquilosado e atacado por moitas bandas, así que ide pensando en tomar as rédeas para intentar cambialo e deixádevos de alimentar o ego dos vosos pequenos budas dándolles argumentos que non veñen a conto de nada.
E como di o outro, moitas veces non creo na escola, pero en cambio si que creo firmemente na educación. Pois iso.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...