Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

8.6.12

A miña solidariedade

Co pobo sirio.
Aquí atentan contra a nosa intelixencia, pero alí contra as súas vidas.
E iso é imperdoable non, o seguinte.
Onte cando vin as imaxes dos masacres nas aldeas onde só hai mulleres, anciáns, nenos e uns poucos homes deixáronme pálida.
En fileira amoreaban os cadáveres de rapaces mutilados.
Eu non sei se aqueles que matan chegaron a un grao de animalización tal que o ven coma unha proba máis de supervivencia.
Eu non sei se aqueles que mandan no mundo chegaron a un grao tal de estupidización que non ven máis alá dos seus propios dominios persoais.
Pero así e todo, polo menos que ao resto da sociedade nos cause repulsa todo este tipo de accións e que falar da guerra no mundo, da fame no mundo, da inxustiza no mundo, da discriminación no mundo non sexa só iso, algo no mundo.
Onte pareceume moi boa a reflexión que facía Wyoming no seu programa, despois de ver unha reportaxe sobre a imposibilidade da disociacion igrexa-estado tal como está agora o panorama político, onde moitos parlamentario xuraron o seu cargo sobre a biblia (inaudito) e onde mesturan apelacións a Bruxelas, ao FROM, ao Banco Central e á virxe do sagrado corazón ou a deus.
Entón di Wyoming que non lle estraña que o mundo estea poñéndose tan feo, porque temos a deus e aos santos traballando para sacar a Unión Europea da recesión e non lles dá para máis.
A min xa case tampouco me estraña.
Pero con todo, dígoo ben alto. Dáme rabia e indígname a inacción.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...