Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

29.6.12

O que nos ata á vida


Dicíame a sabia compañeira que outro novo blog, abandonando os vellos, deixando cadáveres pola rede (sen facerlles nin unha homenaxe).
Cando inicio un case sempre acaba indo por derroteiros polos que lle perdo a pista, un día déixoo esmorecer e caducará ou non, coma o feixe de pensamentos que son.
Este naceu como nacen as revolucións, cando o cu non che acouga porque o que hai ao teu arredor non acaba de convencerte e tes algo que dicir.
Antes botábame á rúa máis. Agora son máis escéptica con algunhas cousas. A outras non podo ir por loxística cotiá.
Pero o caso é dicir algo. Os que ledes o que escribo sabedes como penso. Hai que dicir, hai que mollarse, hai que enfangarse, protestar ou criticar construtivamente. Pero non se pode tragar con todo canto nos botan. Eu creo que non.
Pero ao que ía, que cando abrín este pensei en obrigar o meu compi da vida a facerme un debuxo ben chulo, facerme anónima, ler con calma os xornais, informarme ben e botarlle toda a miña literatura ao asunto. Pero ao final non sería eu.
Procuro informarme, pero sempre se é parcial, ver diferentes puntos de vista, aínda que algúns me custe asumilos, pero a literatura acábame escorrendo polo teclado, son máis malfalada ca un santo e nunca pode un allearse tanto que non deixe ver quen é. Ademais non sería propio de min tirar a pedra e agochar a man. Sería máis propio tirala sen ver a quen lle vou dar, sacarlle un ollo mentres poño cara de mátame camión e despois levar no fociño e arrepentirme en baixiño.
Pero aínda con toda a merda política que me enerva, a sociedade de castróns na que parece que estamos obrigados a vivir, e a información de ruindades que me rodea, sempre hai algo que nos ata á vida, e aínda a pesar dos pesares, nos obriga a intentar ser felices.
Algúns son felices coas súas parellas.
Outros cos seus bens.
Outros cos seus logros laborais.
Outros co seu labor social.
Outros cos seus amigos.
Outros con ter un prato diante cada día.
Outros coa música, cos libros, cos pequenos praceres cotiáns...
Eu son en esencia feliz, aínda que non poida abrir un blog de felicidade, porque para min sería máis difícil facer entradas ca palillar. Pero teño dúas pequechas que se encargan de facerme ir coa risa na cara para a cama, hoxe co seu baile e canción de Dora a Exploradora, a conta duns pixamas da feira que lles regalou a tía... e nós mortos de risa véndoas tolear da alegría.
Hai imaxes que pensas oxalá nunca esqueza isto. Parécese bastante ao que debe ser a felicidade en grande.
Aínda a pesar de moitos pesares, todos imos buscando algo que nos ate ben atados á vida, e iso é o marabilloso.
Só nos falta máis conciencia. O resto é deixalo entrar.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...