Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

27.6.12

Polo si ou polo non


Xa estamos de novo no verán.
Onte vendo un programa de españois polo mundo, unha señora, que fora punky, despois emigrara a América e finalmente acabara na igrexa evanxelista contaba que cada ano da súa vida era distinto e que vivía máis autenticamente.
Eu espero non abrazar a igrexa evanxelista, pero si que me dou de conta de que non boto en falta nada que perdese no camiño. Cada etapa que vas queimando parece máis satisfactoria.
Supoño que non é máis que ir madurando, ou que te vas facendo máis consciente do paso do tempo.
Di o refrán que vai a vella morrendo e vai aprendendo.
De todo nunca acabas de aprender, pero de todo aprendes, e cada vez máis.
Por exemplo, aprendín a apreciar máis as persoas que están aí, ás veces visibles e ás veces invisibles, pero que están aí. E a ignorar ou minimizar máis o resto.
Supoño que hai moitas patoloxías que atinguen ás relacións sociais e a como se establecen e se estas favorecen ou prexudican a persoa.
Teño unha amiga que cando se “namora” dalgunha persoa dálle ata as bragas que leva postas, e cando se sente defraudada ou non correspondida necesita pensar que a matou e que a enterrou e só así o supera, doutro xeito sufre en serio.
Tiven un mozo que tamén é así, que me dixo que necesitaba pensar que morrera nun accidente ou algo semellante para poder continuar a súa vida sen levar un peso enriba.
E así moitas máis historias.
Eu tamén tiña a patoloxía de facer limpeza de axenda. Nun tempo pensei que ou había reciprocidade seria ou xa non me interesaba o tema.
Tamén a limpaba de xente que non me caía moi alá.
O da diplomacia resérvoo para outros ámbitos nos que creo que é máis necesaria, se non obrigatoria.
Para o día a día diplomacia cero.
E así vai pasando o tempo.
Unha vez díxome un amigo que a vida era un camiño que percorrías de comezo a fin ti só, e nese camiño ía aparecendo xente, momentos, vivencias, todo circunstancial. Ás veces eran situacións que se dilataban no tempo e ás veces momentos puntuais, e que iso era o que o facía emocionante, que nunca sabías en que punto te atopabas.
Pois iso.
Algunha xente gustaríame levala toda a vida canda min, pero seica hai que ter claro que de comezo a fin, só podes esixirte camiñar a ti mesmo.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...