Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

22.6.12

San Xoán


E que a sardiña que molle ben o pan.
Iso é para min.
Aquí o San Xoán non é só unha noite, porque son as festas patronais.
Se boto a vista atrás non podo máis que botar un sorriso.
En San Xoán estreabas a roupa de festa.
E comías cousas que o resto do ano non vías diante.
E levabas unhas moedas no peto para poder achegarte á cabina dos feirantes e comprar unha ficha para unha volta para algo. E aforrábalas para que durasen toda a semana, así que che daba tempo a ver como os demais subían, rían e o pasaban ben, sabendo que cando quixeras tiñas o poder de facelo ti tamén.
E entro pola rúa Coruña e é coma se me cheirase a poni, aínda que haxa tantos anos que non os ves diante.
Acabarse as clases e comezar a festa era todo un.
E as festas das cacharelas cos amigos.
Saír ata tarde.
Bailar na orquestra.
E as comidas da festa. De sentar ás 2 e non erguerse ata as 7.
Saíndo a rolos.
Hai tantos recordos do San Xoán, que ata aqueles sanxoáns nos que había que estudar e ter un pé na casa e outro na facultade me seguían parecendo máxicos.
Moitos apuntamentos e desexos queimei eu na cacharela.
Onte levamos as nenas ver como poñían a punto as barracas.
Volvelo vivir todo con ollos inocentes, non hai cartos que o paguen.
E volver ver os amigos que están fóra e que volven só para cargarse de novo de recordos.
Esta fin de semana non só é San Xoán. É moito máis.

1 comentario:

  1. It would be so lovely if you translated this wonderful blog to English.

    ResponderEliminar

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...