Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

20.6.12

Vaiche boa


Ás veces circula cada cousa por aí que di ti, apaga e vámonos.
Por exemplo, ultimamente non paran de propoñerme pegar grandes frases ou disquisicións de Lucía Etxebarría, que, dispensando aos que lles guste, a min paréceme unha escritora bastante mediocre, á parte das súas metodoloxías que tampouco me acaban de convencer que están detrás desa gran palabra que se chama “intertextualidade” e que na xerga docente se coñece como “copiar”.
Non vou ser eu quen a xulgue, porque tampouco me corresponde.
A min todos os libros que lin dela non só me defraudaron, senón que me fixeron pensar que se para alcanzar a igualdade de sexos realmente temos que adoptar o peor do outro sexo, nunha especie de imos ser a antítese do que queremos ser para despois alcanzar un equilibrio, eu paso de feminismos.
Non o sei. Igual si e eu non alcanzo a comprendelo.
Eu quero igualdade, nin inferioridade nin superioridade, pero non quero mexar de pé, levantarme empalmada, rañar o cu mentres vexo pingar o café, drogarme ata caer redonda, dicirlles bastadas aos tíos pola rúa, usar os homes sexualmente, ir de putos... Non sei, esta rapaza destílame un algo nos seus artigos e comentarios que a min, persoalmente non me gusta.
E menos me gusta que se metese en leas coa miña admirada Elvira Lindo, a cal é bastante máis xuizosa e mellor escritora, e creo que gaña os premios de maneira máis xusta e merecida. Creo eu.
Pero é a miña opinión.
Pois iso, que de repente solta unha burrada e todo o mundo a posteala. Pero non só ela, tamén hai máis, digo ela porque é a que máis me chega ultimamente. Parece que o éxito que tivo o primeiro comentario a animaron a máis. Niso concordo, sempre anima saber que o que dis ou o que escribes satisfai a alguén, aí non a culpo.
Pero eu son unha roñona nata. Ha de ser iso. O médico sempre me di que o meu é todo psicosomático, pero aínda non me coñece persoalmente moi ben, cando o faga halle botar a culpa ao carácter e deixarase de palabros técnicos.
Onte lin que os blogs máis lidos, con ata millóns de visitas diarias eran os de moda, incluso había blogs de adolescentes caza-tendencias que petaban a rede.
A min estas cousas defráudanme, pero non é máis que o retrato dunha sociedade que premia a xente coma Nadal ou Fernando Alonso, que practican “deportes” elitistas, aos que puideron acceder unicamente pola súa nacenza afortunada, que puideron practicar grazas non a patrocinadores senón á fortuna das súas familias e que recadan millóns de euros, que defraudan outros tantos millóns e que por riba son ídolos de masas. Cando apenas saben vocalizar. Mentres o deporte de base nos barrios, vilas e cidades sobrevive con porterías que dan máis dun desgusto de cando en cando.
Na residencia universitaria na que vivín durante a carreira tiven a sorte de compartir horas e momentos con persoas que hoxe son grandes científicos, médicos, mestres, enfermeiros, investigadores, xornalistas... que alcanzaron grandes logros.
Algún está implicado en traballos que no futuro salvarán vidas.
Pero a eles non os segue ninguén.
As súas publicacións apenas teñen lectores máis alá dun pequeno ámbito e, por suposto, calquera análise sociolóxica que fagan non é posteada máis que polo seu círculo de amigos.
E despois aínda me digo polas noites: take it easy, un mundo mellor virá despois da tormenta... Ilusa!

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...