Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

17.8.12

Casamos!

Ultimamente os xoves sempre poño de fondo o programa da galega Casamos! Eu, que servín unhas cantas vodas e que fun tamén a outras cantas, son unha firme defensora de que aínda que penses que a túa é única, o único que hai de único es ti e a túa familia, porque o resto son tópicos e lugares comúns en todas.
Todo, desde as pompas de xabón que che abren a cea ata o último convidado cachondo que vai pedir xustamente o combinado que non hai e que che vai comer a orella para que lle digas ao metre que faga unha excepción e que che sirvan ese ron barrica carballo 15 anos, que total, un día é un día e un só casa unha vez.
Así que me dá curiosidade este programa. É unha boa mostra sociolóxica de moitas cousas.
Ben. Ás veces tamén me dá bastante vergoña allea, todo hai que dicilo.
Pero é gracioso e deixa ver un pouco como moita xente continúa condicionada polos estereotipos e pola educación tradicional máis chunga, sobre todo no que ten que ver coas mulleres.
Onte antes de ir durmir pasei pola canle e deixeino quedar.
Casaban uns rapaces de Celanova cunha historia que me deixou cun sentimento horrible.
O rapaz comezara a mocear con ela cando tiña el 29 anos e ela 14. Que manda carallo, por outra parte. Veciños da porta, el un rapaz dunha familia media-baixa e ela máis pobre ca as arañas.
Agora tiñan 20 e 35, se non me equivoco, e ían casar.
Polo que deixaban ver nos vídeos, el era un humilde vital e bastante cazurro. Non sería o compañeiro que eu elixiría por moita nobreza que se lle vía. Pero en fin, pouco comunicativo, tradicional no peor dos sentidos, sen ningún tipo de formación, cero capacidade para mostrarse cariñoso, para empatizar con ninguén, etc. A súa declaración de amor foi: Quérote porque te quero e quero que esteas sempre comigo.
Para ir mexar e non botar gota.
Pero el non me interesou en absoluto. O que me deixou con mal corpo foi a súa historia.
Aos pais (o pai víase algo chuzas e a nai discapacitada mental) quitáranlles a custodia dos fillos por non poder coidalos e uns tíos fixéronse cargo como puideron deles. Ela estudara perruquería e só traballara unha época facendo unhas prácticas. Quería casar co rapaz este máis tarde, porque non tiñan posibilidade ningunha, sen traballo, sen cartos, vivindo uns días na casa dos pais, outros na dos tíos, rulando por aí. Pero quedara embarazada e entón para "evitar malas linguas" decidiran adiantalo.
A cuestión foi que cando estaba de 5 meses perdera o meniño. El, os pais del e todos falando de "pasou o que pasou", "e foi o que foi", "daquela pasoulle iso"... unhas afirmacións chunguísimas que non creo que axudaran a ninguén. Tratando o tema con ese misticismo tan de cromagnón e case deixando ver que fora un fallo do sistema operativo do seu corpo. E só pedían "que volvera quedar preñada". Coma se falaran do gando, oíches.
Ela cada vez que tocaba o tema botaba a chorar. Víaselle a persoa máis triste co sorriso máis bonito do mundo. Unha rapaza tan guapa e tan humildísima, que cando el lle di que ten unha sorpresa para ela pensa que a vai levar ao cine a Ourense...
Alucinei.
Tiña un concepto e un coñecemento do mundo tan pequeno coma aqueles informantes que se buscaban antes para servir de mostra lingüistica e que eran tan cotizados. Canto menos saísen do seu círculo mellor, se foran á mili fóra ou se estiveran na emigración xa non eran 100% fiabilidade...
Pois ela igual.
E pensei, meu deus, que vida máis triste ten esta cativa e aínda así sorrí e tira para diante "fisicamente ben, aínda que psicoloxicamente... pois... bueno... non tan ben".
Soñei toda a noite con ela.
E decidín que non volvo ver ese programa de merda.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...