Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

23.8.12

Ecce Mono


(ou como botar unha risa por primeira vez en anos vendo as noticias)
Porque o resultado do retoque non ten desperdicio, esa especie de mono con toquilla que por fin fixo chegar o turismo á vila.
Por unha parte está a señora beata aspirante a artista (que expuxo en 4 salas do club social, supoño e que vendeu 40 cadros e que está nun ataque de nervios por todo o rebumbio), por outra os fillos do pintor, que din que por aí non pasan (pois mira, que vos pintara o cadro nun lenzo e que volo colgara no comedor, se o fixo na igrexa digo eu que sería expoñéndose a que fose unha obra efémera ou en risco de destrución, aínda que nin nos seus peores pesadelos imaxinaría a unha patroa retocándolle o cristo, iso si, con óleos –y de los buenos, que son los mismos que uso en mis cuadros).
É que me parto moitísimo.
Logo está o concello, que pensa en financiar un restaurador para que veña amañar o xa amañado pero estilo rei da xungla (xa me parecería a repanocha que o concello asumise esa responsabilidade, que a asuma a Igrexa, que para iso foi unha ignorante deixándolle a calquera fochicar onde lle daba a gana).
E finalmente os do bar, que por fin fan un peso grazas a que non saen de alí os medios e a xente peregrina para escachar en vivo e en directo, eu tamén iría se me quedara preto, por ver un Ecce homo de igrexa común non me mataría, pero por ver isto aínda pagaba entrada (simbólica, claro, e se os fondos se destinasen para que a señora puidese seguir coas súas humildes clases de pintura moitos anos máis).
E a xente do mundo mundial, que é que ten máis imaxinación e máis graza, hai xente que moito pensa: ilustradores, lemas, tiras cómicas, camisetas... ¡eu que sei! É que dá para moito o asunto.
A min isto de que a arte se reserve para uns poucos supostamente cultos sempre me deu un aquel. Unha vez lera un cómic que me pasara unha colega que xa nin me acorda como se chama (o cómic, non a colega), o autor é Juanjo algo, un rapaz catalán, e nel falaba coa nai (imaxinariamente) e levábaa polos museos e explicáballe que cada un interpreta a arte como quere, que non ten por que ser elitista o gozar de calquera tipo de arte...
Non podo estar máis de acordo.
Hai cousas que valen millóns e millóns e a min parécenme unha merda pinchada nun pau, e non por iso me considero unha inculta ou unha insensible á estética.
Igual que non podo apreciar un coche tunning (iso que lendo descricións dos coches tuneados dos cárteles da droga mexicanos quedo marabillada do enxeño), pois tampouco podo dicir que catro rectángulos en gamas de cores cálidas me sobrecolla, ou que dea un peso por eles, aínda que sexa un dos cadros máis caros da historia.
O mesmo me pasa con outras artes, non só coa pintura ou coa escultura.
Algunhas cousas que fai o rapaz de Art Attack gústanme máis ca os catálogos de ARCO, a verdade.
Eu sempre quixen poder facer algo coas mans, a piques andei de cursar ebanistería en tempos, ou fotografía, pero a realidade é que son zoupona. Dáseme todo en xeral bastante mal. Non teño moita paciencia para nada.
Ultimamente comprei uns pinceis e unhas pinturas e fedello un pouco, pero non lle chego nin aos cordóns dos zapatos á señora do Ecce mono. O autodidactismo neste caso falla estrepitosamente. Sácasme de catro redondeis de cores primarias e xa non ten xeito.
Onte había dúas rapazas mirando o mar e pintando a paisaxe que se vía e deixábano tal cal, parecía unha fotografía. Envexeilles un pouco a habelencia que mostraban.
Moitas veces teño soñado, supoño que coma todo o mundo, que tiña unha tía (case sempre monxa, non sei por que, será que nos inculcaron sempre o beneficioso de ter un tío, tía, padriño cura ou monxa, que tiñan moitos cartos, aínda que a experiencia demostrou que a familia non vía un peso unha vez morto ou morta), pero iso, que me chegaba unha carta dunha herdanza, en plan película, dunha millonada e obras de arte, que como non me gustaban moito, acababa intercambiándoas: manuscritos, cadros, esculturas, lámpadas...
Ver Pippi Lamstrung non axudou a minorar a ilusión de ter un baúl das marabillas de onde quitar de todo.
Unha vez nun recital de poesía no que participaba un amigo, cando acabou díxenlle que me gustara moito un poema seu e regaloumo. Aínda o conservo dobradiño.
Tamén conservo algunhas cousas de valor para min incalculable por ser algo que alguén fai co seu esforzo: algunha foto, algún debuxiño, unha figura de papel, unha pequena talliña nun pau, un par de marcapáxinas...
Se eu soubese facer algo regalaríallo a todas as persoas que quixera ben. E unha vez que o botas a andar, pois mira... o que o queira tunear é cousa súa, vin afrontas peores!

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...