Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

7.8.12

Peixes de acuario

No medio do océano, nótanse.

Señor con zapatos castellanos sen calcetíns e móbil de última xeración é pai dalgunha das tres criaturas pera impecables que están a piques de meterse nalgunha no parque, na praza ou na praia fixo.
Cando alguén levanta algún dos seus do chan cun hostión que acaba de comer, á parte de non darse de conta porque está mirando o horizonte, o Marca, o Mundo ou fedellando no móbil, non o recoñece ata que non lle chama papá... Vese que este mes é a única oportunidade que ten de pasar tempo cos seus rebentos, que o miran entre admirados e alucinados.
Cousas do estrés, da vida moderna e do traballo asfixiante que ten a metade da xente coa que compartimos espazos estes días.
O malo de ser turista en terra propia é que te cabreas cando constatas que o do turismo o levan mal non, o que vén despois. A maioría dos que atenden calquera servizo de cara ao público non ten dous dedos de fronte, por iso intenta enganalos con descaro, fala mal entre os dentes e fan xestos que lle molestarían a calquera, por moi guiri que sexa. En fin. Se eu mandase no mundo tamén había botar man disto.
O mellor de ser turista en terra propia non é a inmersión lingüística en zona de seseo que agardaba con ansia, porque á fin e ao cabo é vila, e de Gadis a Gadis fálase o castelán. Verídico e dito por unha oriúnda.
O mellor é que a dous pasos todo é un paraíso e fuxir da masificación ou das actitudes reprobables está máis que ao alcance da man.
Como diría unha colega, a tiro de pichoca.
E entrementres descubrindo os peixes, os caranguexos, a area finiña, o mar bravo, as bateas, os lorchos, o marisqueo, a de Curro, a galleta de pan, os faros, os barcos no porto, os de recreo, as redes amoreadas e os mariñeiros halándoas na ría, as algas que se converten en cans, en polbos, en perrucas vizosas... e enchendo de momentos esas pequenas cabezas que non paran en todo o día.

1 comentario:

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...