Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

2.9.12

Black Mirror

(e tranquilos, non vou facer iso de desvelar que ao final o neno estaba morto)
Algunhas veces intento ver as series que outra xente me recomenda, aínda que non me dá tempo a moito, pero agora que volvo ter unha rede decente, algo máis xa se pode buscar.
Black Mirror de calquera xeito xa circula por algunha canle da TDT das gratuítas.
Son tres capítulos independentes que xirar arredor do mesmo eixe, como enfrontarse a situacións máis ou menos extremas e como o ambiente e a presión mediática ou do que nos rodea inflúe nas decisións que se toman, nun mundo que realmente tampouco se afasta demasiado da realidade.
Encantoume especialmente o capítulo primeiro e o último, que me desacougou moitísimo. Sempre que vexo algún reality destes que duran unha chea de tempo e que levan á tele á túa familia, amigos, etc., penso que é unha crueldade illar a alguén que perde totalmente o control da súa vida no exterior. O de sacar os vellos trapos a airear xa me parece demasiado. Non é que isto teña que ver co capítulo, só digo que o exceso de imaxes, gravacións, etc. pode facer que un perda totalmente o control sobre a súa vida.
De pouco serve que te cebes con alguén e despois lle pidas perdón se todo o tempo están bombardeándote coas imaxes e coas palabras do agravio por todas as partes.
Hai que ter a cabeza moi firme sobre os ombreiros para non deixarte levar... ¿non?
Recomendo vela encarecidamente.
Eu despois de facelo abrín o facebook e deille a eliminar a todas as conversas. Que é unha desas merdas novas que che instalou o programa por defecto nesta actualización. Non por nada, pero o que se fala hoxe pode un cambiar de opinión mañá, non vén a nada telo almacenado. Así tampouco me serve para recordarme a diario que ás veces as intencións só quedan na caixa do correo, pero que non chegan a materializarse. Iso non é vida real, é outra cousa que aínda non sei se os sociólogos catalogaron como algo que teña que ver coa real life.
É máis bonito o mundo no que as cousas se materializan un día porque si, porque apetecía e gardalo na memoria, a curto prazo se foi un xesto cotián ou a longo prazo se por excepcional che chegou moi dentro.
A min ver hoxe os vídeos dos paus que lles deron aos das preferentes antes de chegar ao castelo para non sei se si ou se non, boicotear actos políticos a verdade é que me fai falla para recordar que hai que facer algo para cambiar este mundo. Pero ver paso por paso a recreación da matanza de Utoya pois...
É que abrir campaña nun castelo xa manda moito nabo.
E os pinchos que nolos tiren desde o foxo os simpapeis, se queren que os atendamos nas urxencias.
E de ponte colgante os currículos dos parados, que así xa lles conta como enviados a unha empresa de traballo temporal (privada, que os servizos públicos total son prescindibles e ineficaces).
Sempre pensei que o de vivir alleos á realidade só era cousa duns poucos elixidos.
Os sabios na torre de marfil, elucubrando sobre os misterios da humanidade.
Pero en realidade é de calquera cazurro cuns poucos contactos para incharse.
Onte aínda atopei por aí unha publicación na que o señor Zaplana dicía aquilo de: yo estoy en política para forrarme.
Que inda deu para chistes, cousa que graza non fai.
Pois iso. Nos castelos e os pobres a levar hostia limpa, para que saiban que o señor é o señor, e o vulgo, só é iso, masa común.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...