Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

26.9.12

Cargar



v.t. 1. Pór [unha carga] sobre un vehículo, un animal ou unha persoa.
Carga os camións ben, PePe, que estes son moi perigosos e van armados. Levan as mans.

2. Pórlle a carga a [un medio de transporte].
Poñede ben de pelotas de goma na parte de atrás, gas lacrimóxeno e algunha metralleta para porseacaso. Levemos tamén os cans, que total, xa que lles lavamos a cabeza para que non sexan o mellor amigo do manifestante, hai que amortizalos.

3. Pór en [un recipiente, receptáculo, aparello, instrumento] aquilo para o que está destinado ou a carga.
Cargade os cintos coas mocas, as pistolas, as esposas e todo canto cumpra. Imos en misión de parar o atentado contra a democracia máis duro desde os tempos dos tempos.

4. Facer que [alguén] soporte algo que supón un peso, responsabilidade ou obrigación. Carguémoslles as culpas nas contas dos contribuíntes de a pé o desfasamento. Subamos impostos, recortemos servizos, liquidemos pequenas empresas, mingüemos dereitos. O burro de carga unha vez que leva un fardo, leva un cento!

5. Dar ou tomar algo en abundancia.
Carguémonos de paciencia e aguante, porque os argumentos e a racionalidade parece que de nada serven.

6. Facer que [unha infusión, disolución etc.] sexa moi concentrada.
Paco, cárgame o café, que hoxe teño triplo emprego. A ver se aínda me podo deitar...

7. Facer que [o ambiente, a atmosfera] teña menos osíxeno.
Que cargante me resulta este ambiente cargado. A ver se alguén abre unha fiestra. Aínda que sexa a machetazos.

8. Anotar [un gasto] na conta de alguén.
Que ben, cargáronme as facturas da luz, do gas, da auga, da hipoteca... e isto non deixa de medrar!

9. Informática. Introducir [datos, programas] na memoria dun ordenador.
Vou cargar unhas fotos de gatos e outras das hostias que repartiron onte.


Vese que a policía non le os dicionarios. Se non, cargar para eles tería outro sentido que non ten nada que ver co que está pasando. Nada se di de cargar de hostias o persoal.
E co que se gastou na carga construíase un colexio.
E cargando, cargando, vanse afastando do que en teoría é seu irmán e non o seu inimigo.
E cárganse as tintas defendendo a soberanía do congreso (¿?)
Aínda teño medo de que se saque a guillotina e o garrote vil do rocho. Xa que empezamos coa perpetua, podemos seguir cargando de inhumanidade a lexislación, total, todo é comer e cargar...
E así hoxe cárgome en todos eles e dáme vergoña allea ver o que vexo.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...