Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

29.9.12

Mándame unha tarxeta!

Sempre me gustaba recibilas. E recibín moitas, que aínda conservo. A maioría, das humildes excursións ou dos campamentos dos compañeiros: A Toxa, Burela, Santiago, A Coruña, Lugo... escritas con caligrafía perfecta e cos renglóns dereitiños.
Conservo a pequeniña caixa dos tesouros con cartas importantes, tarxetas, pequenos obxectos que foron significativos.
Dáme certa mágoa pensar que ese costume se esgote polas novas tecnoloxías.
Un pequeno veciño que temos, que só lles leva 2 anos ás nenas regaloulles os "cacharriños da súa infancia", e sen nada a cambio. Vou inaugurar a caixiña dos seus tesouros cunhas peciñas desa caixa con forma de cafeteira.
Como é a vida que un obxecto insignificante pode recordarche tantas cousas que tiñas aparcadas.
As cousas do corazón son máis difíciles de escudriñar aínda ca as da razón.
Por iso non serve aplicarlles lóxica, mellor.
E así penso que moitas causas non se xestionan coa razón, senón que van máis alá e é algo sentimental. Por iso o meu respecto para todos os cataláns e todas as catalás. Porque sei que en moitos casos móveos non o estigma de son máis ou mellor, como nos venden, senón a paixón de son diferente e quero convivir como tal.
Con respecto a outros temas máis persoais, só penso que para empatizar con certas cousas, antes tiveches que telas pasado, porque do contrario é moi difícil.
Alguén dicía que non sabes a que sabe o pan do demo ata que cho dan a probar, e ao final é certo.
Oxalá houbese máis valor para traducir en palabras o que se agocha no corazón. E oxalá houbese máis razóns para asumir que os argumentos, neste caso, só serven para continuar adiante, pero non para curar.
Ao final vai a vida pasando e de cando en cando sorpréndeste dicindo: oxalá que...
E así vai andando o tempo. Se tiveres vagar, mándame unha tarxeta, gardareina na caixiña dos tesouros, a carón dese anaco de papel enroscado que di: quen aos dezaoito non se deixa levar pola paixón e aos 30 non se goberna pola razón, é que perdeu a vida, e que só eu sei o que significa.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...