Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

25.9.12

Mutatis mutandi



Desde que se anunciaran as eleccións o meu activismo multiplicouse por mil.
E o malo que teñen as redes sociais é que podes estar ollo no prato e ollo no gato.
Unha faena para xente coma min.
Que se mete ata onde non a chaman.
Eu xa non sei cantas veces suicidei un perfil, abrín unha conta e pecheina. Bah, coma case con todo. Que empezo con moita gana e moito entusiasmo e a medida que vas vendo tamén vai a cousa decaendo.
Non así o blog. Supoño que para min escribir é coma para moita outra xente, unha terapia máis.
En canto ao resto fago moitos propósitos de emenda:
Non abrilo ata que non queira botar un ollo en concreto.
Non adherirme aos grupos nos que sei que vai haber polémicas que non conducen a ningures un día si e outro tamén.
Se me adhiro, non meterme en todos os saraos.
O enfangue básico, vaia.
Pero ao final pódeme o corpo.
E tamén está o de mesturar demasiadas cousas que ás veces xa che fan perder un pouco o norte.
Non podes amar a alguén que pon unha foto tenra de animal, neno ou amor e ao momento odialo porque di que a memoria histórica é unha perrencha duns cantos fracasados vitais.
Tampouco se leva ben descubrir que a vida nada que ver ten coa arañeira. En realidade.
Ao final a xente que quero, que me quere, pola que me preocupo e que se preocupa por min e polas miñas pequenas apenas coincide coa que intercambio impresións doutros temas. Esa xente aparéceme ata pola porta se é que non damos sinais de vida. Está garantida.
E dicíanme que todo está no equilibrio. Na medida.
A xustificación que mantiña para continuar mantendo aberto un perfil era por uns cantos amigos aos que nos facilita a comunicación. Por achegar o que está lonxe. Polos chats de risa con miñas irmás. Pola cámara web que se converte nos ollos da xente que non pode ver as nenas medrar cos seus propios...
Pero como o do equilibrio ao final dáseme coma o cu, o único que acabo conseguindo é deixarme levar pola voráxine.
E por riba parecer que vivo nun permanente estado de cabreo. Cando nada máis lonxe.
Que me indigne este mundo de merda, que me indigna, non significa que non me faga rir ata un peido dun can.
Moitas veces a retranca tamén se confunde con outra cousa.
E non é que me pasara nada en particular. É que tratei de facer propósito de emenda e de aquí ás eleccións non meterme en máis enfangues. Pero ao final xa debo estar ata na lista negra dos antidisturbios. Eu creo que se algún día me piden o carné na rúa non sei se me aplicarían o habeas corpus nin aínda que levara os churumbeis colgados.
Por iso creo que mellor que deixalo en standby é suicidalo directamente. Non me vou poñer con iso de capar aquí e alá, que é moita maquinación para unha cabeza dispersa coma a miña, non me vai. E tampouco é cuestión diso, porque en realidade o que me sobra xa o quito de diante sen necesidade de tecnoloxía ningunha. Para iso sempre tiven unha habelencia innata, creo que é algo xenético, polo que me din.
O caso é que co tempo de que vou dispoñer xa teño pensado uns traballos manuais que rite ti das horas que gasto no Art Attack.
O dito. Moitas cousas botareinas de menos, sobre todo os amigos lonxanos que me regalan de cando en cando unha fotiño súa ou unha vivencia que me alegra o día, as artisteces dos amigos e amigas artistas que nos regalan a vista a todos, as historias e as fotos dos pequenos e pequenas de todos os amigos que por circunstancias da vida non coinciden en tempo ou en lugar connosco e algunha cousiña máis.
En contrapartida aforrarei en facer que non vexo o que non quero ver, ou ler o que non me gusta ler, estar tan informada de todo sobradamente que me reborda a información e obrigar e obrigarme a ter que quedar en persoa máis a miúdo.
E máis nada.
Isto si que seguirá por aquí dando traca.
Un non pode nin debe cortar con todo.
Disque é malo para a saúde (mental) polo menos.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...