Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

18.9.12

Non oír, non ver, non dicir...

Internet éche a repanocha, para algunhas cousas.
Onte estaba cabreada porque pedín unha información a unha empresa e ademais de responder unha morea de días despois permítense o luxo de darme exactamente a mesma información que xa tiñan na páxina, só que nun corta e pega, e poñerse á miña disposición para o que desexe. Eu hai cousas que non as entendo, coma o de facer o teu traballo xa non mal, senón nin intentalo.
A cuestión foi que hoxe decidimos investigar pola nosa conta e en 20 minutos tiñamos non só o que buscabamos, senón tamén toda a información técnica, fotografías e ata un nome de persoa e un número de contacto... bufffffff!!! impresionante, e desacougante tamén.
Así fixen o mesmo coas listas. Pescudando un pouco quen é quen de cada unha. Xa que aínda que non hai listas abertas, polo menos que boa parte da lista te convenza un pouco.
Ben feito porque vese que quero exercer a cativa participación que me deixan na vida pública con seriedade e responsabilidade.
Mal feito porque a panda de mafiosos que nos queren gobernar case me quita o sono.
A culpa foi miña, por comezar co que máis clama ao ceo, un exbanqueiro que é sobradamente coñecido, pero do que descoñecía que, por exemplo, ten na rede de casas rurais a súa casa (rehabilitada e posta a andar con diñeiro público) pero en realidade non funciona como tal e é a súa casiña no terruño para respirar aire puro e pasear pola galería coma un señor do seu pazo (porque poñer señor da súa casa sería moi pouco poñer). A el acompáñano unha serie de expulsados e digo ben, expulsados, dos partidos de dereitas, que xa manda moito carallo, porque se ve que o interese é puramente persoal.
Dicía o outro día un señor, en Salvados, que aspira a concelleiro dun cantón en Suíza que alí a política non é unha profesión, que só se exerce por vocación e que en realidade non chegan nin a 100 as persoas que poden vivir unicamente de dedicar as súas horas ao "ben común". Pero en fin, Suíza neste caso é sitio distinto.
Aquí tampouco se pode dicir que sexa unha profesión, porque se supón que calquera profesión, aínda que sexa a de cantante, se exerce como algo útil para a sociedade, así sexa recrear a vista ou os oídos. Neste caso, a profesión convértese na maioría dos casos nun lucro persoal e familiar. Diría Anguita que xa nin o pobo confía nos políticos e que nin os políticos confían no pobo. Algo triste e que se os gregos visen en que derivou a súa democracia cagaríanse pola pata abaixo, non só observando a cutre dialéctica, senón tamén vendo que xa non merece nin o nome que leva.
O seguinte que me deu por buscar foi un señor que xirou de repente un moito á esquerda, aínda que se argumente que foi por respecto á familia, chéirame algo ao chamusco. Eu tamén lle teño respecto ao meu pai pero aínda con todo, se eu o vexo branco e el me di que é negro, falámolo e vemos o que pasa. Non hai necesidade de que lle diga que si amén a todo. Ou se non comezamos a cuestionar se esa marabillosa relación pai-fillo non era unha relación destas castradoras e que só se liberou en canto enterrou o seu pai... Quero dicir, que postos a dar argumentos que non convencen a ninguén, aquí pode argumentar todo fillo de veciño, ¿non?
Deste dinse moitas cousas, pero sobre todo fálase das súas empresas do sector da construción, da inestimable rede que continuou tecendo cos das dereitas, cos das esquerdas e cos do centro. Todos paraporsiacaso. Dinse outras cousas máis persoais que mira, eu xa non me vou meter, porque cada un leva a vida que leva e como di o outro, en todas as partes hai cans descalzos. Só digo que tampouco me dá o perfil de político honrado que mire polo ben común.
E algún máis busquei por aí, aínda que atopas tanta broza que xa tampouco sabes moi ben por onde atallar, sobre todo cando é xente á que non lle coñeces moi ben a traxectoria.
O caso é que polo si ou polo non a min isto dáme que vai ser máis complicado ca pouco. Se fora como explicaba o señor aspirante en Suíza, ti tes as fotos e o currículo de todos, os que che gusten márcalos, os que non, ríscalos e xa está. As listas son unha orientación para saber cal é a ideoloxía ou as bases sobre as que se asenta cada un, pero dentro delas hai xente que che gustaría que te representase e outra que non. Porque xa se sabe como vai isto de facer as listas, que non acaba sendo máis que outro exemplo máis do pan de cada día en todos os saraos. Con máis seriedade algúns e con máis descaro outros.
Vese que estou desencantada, ¿non si?
O que prometese listas abertas en canto chegase ao poder para min xa subía un punto. Digo un punto, non un voto (que a ver se o vai prometer o señor exbanqueiro e teño que cagarme na nai do can).

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...