Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

11.9.12

O que son as cousas

Un día o meu veciño díxolle á muller que saía por tabaco, colleu a chaqueta, deixouna alí cos fillos e non soubo máis del. Cando subiu botar a roupa para secar no faiado atopouno colgado.
E desde esa tiñámoslle medo no barrio. Á muller. Porque pensabamos que o levara no balde da roupa para estendelo ela mesma.
Un tempo despois foi vivir ao edificio unha nai e un fillo. Ela meiga de profesión e el un tolo de laboratorio, unha cobaia da nai. Isto visto desde ollos de nena.
Hoxe xa non podería xurar se era meiga ou só unha señora excéntrica e se el estaba tolo ou era alguén con algún tipo de discapacidade psíquica.
O caso é que nos daban medo. E poñían candeas para que as vísemos e facíannos sinais.
E nós participabamos emocionadísimos a esa solta de rosarios, de estampas riscadas con boli e dos males de ollo que nos botaba.
Pouco despois o rapaz que vivía ao lado tirouse pola fiestra para o patio da súa casa. E os que estabamos por alí vímolo estamparse contra o chan. Unha imaxe das que se che gravan na retina.
E súa irmá correndo descalza pola rúa chorando porque lle tocaba a ela vixialo e non fora quen.
Din que os aires lurpios lle afectan á xente.
Eu creo que é outra cousa.
Polo si ou polo non, a xente é rara.
Ultimamente penso moitas veces que oxalá todo o mundo tivese ben cousas que facer, así gastaba menos enerxías en elucubrar o que non vén a conto e xestionaba de maneira menos eficaz as emocións negativas.
Parece que hai un certo gusto ultimamente á ruindade.
Será cousa de que non están os tempos para moitas alegrías. Será...

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...