Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

14.9.12

S. C.

Cando entrei en 2º de BUP, alá polo ano 94, entrou un profesor pola porta, mirounos, mirou o encerado, mirounos de novo e escribiu na marxe dereita arriba de todo as siglas S.C.
Preguntounos se sabiamos o que nos quería dicir.
Ninguén falou.
Sentido Común. É o único que espero inculcarvos, ou polo menos a idea de que vaiades traballando no tema. Sentido común.
Foi a única materia que suspendín na miña vida, en realidade só unha parte e puiden recuperala niso que chamaban daquelas a "suficiencia".
O do sentido común tardoume anos en chegar, pero acordareime sempre dese día.
De feito useino tamén eu anos despois nun grupo e unha noite saíndo atopámonos e comenteillo. El estaba de baixa por enfermidade nesa época e emocionouse moito cando llo dixen. Alén de que xa chegaramos ao punto da exaltación da amizade na conversa (e tamén conta).
O caso é que esa lección que debería ser universal parece que non se aplica en realidade.
E non me quero meter a polemizar sobre a cuestión do terrorismo, pero a lei digo eu que será para todo o mundo igual, ou polo menos a constitución no seu preámbulo (ou declaración de intencións) e en todo o seu articulado así o prevé, e como digo eu que é a norma normarum pois algo debe mandar.
Hoxe contáronme unhas cousas que me deron dor de barriga e o único que saco en limpo diso é que me vai mellorando o estrinximento, pero vaime sacando a gana de participar en nada. Cada día penso máis na fortuna dos exiliados que non teñen que estar aguantando como lle refregan doses de gilipollez extrema polo fociño.
Cada día odio máis as poses, os posados roubados e os roubos pousados de toda a clase política.
Cada día odio máis profundamente as cortinas de fume que nos estenden sobre todos os aspectos e o oportunismo máis descarado.
Cada día revólveme máis as tripas escoitar discursos, declaracións e opinións que sei, sen temor a equivocarme, que son falsas, erróneas, manipuladas, terxiversadas, falacias ou como queira que se guste en denominar.
Non podo con todos estes progres que agora son máis papistas ca o papa polas redes sociais, polas declaracións dos xornais, polo twitter e que despois montan nos seus bmw coas súas proles e redes caciquís máis cheos ca un pote de verzas. Porque do dito ao feito, hai un treito e nese treito aínda cabe unha mariscada, un viño do bo e unha conversa sobre y papá en la regata.
Dáme vergoña allea case todo o que acontece socialmente ao meu redor.

E mentres imos facendo un oquiño no novo parque, que ao final acaba xente con xente e acabamos sendo todos de cabeza máis ou menos polo estilo. Porque son moitas horas as que hai que botarlle, case coma un emprego a media xornada.
E as pequenas atrás dos grandes, coas súas bicis, os seus cascos postos e querendo xogar con eles ao fútbol. Esta semana parece que lles pasou media vida máis por riba. Tan grandes...

E eu fodida porque ninguén as vai poder preparar para o mundo que lles imos deixar en herdanza... queda tanto que facer. Eu no fondo aínda agardo por unha revolución, e se para iso hai que tocar fondo, pois que sexa canto antes.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...