Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

8.11.12

60 solicitudes - 1 probable posto...

Onte dúas noticias quedáronme na cachola dálle que dálle. Esta noite soñei tamén un pouco con iso. Centos de persoas durmindo ao raso para esperar que alguén dos 60 primeiros desfalecesen e desistisen do intento e coller o seu posto.
60 persoas sen máis perspectiva ca a de optar a un probable posto.
Que nin sequera está asegurado.
Agora eses 60 poderán acceder a un exame: matemáticas, psicotécnico, conceptos básicos... (espero que non teñan que pagar por facelo, que sería xa o acabouse do asunto). E deses un afortunado quedará nunha lista para cando se precise alguén...
Se isto non é que o país e o traballo está coma o carallo que mo expliquen.
Para algúns só serían imaxes con persoas descoñecidas. Para min foron persoas con historias detrás e coa inestabilidade emocional tatuada. Un drama...
E ao mesmo tempo un señor de 50 anos chama a unha sucursal e dilles aos empregados que saían que vai facer estourar un artefacto.
Nese momento estase aireando as indenmizacións millonarias a directivos, que acoden aos xulgados cos seus traxes, os seus abrigos e bufandas de caxemira, nos seus coches de alta gama e con cara de aquí non vai pasar nada...
E PSOE e PP queren pórlle remedio ao dos desaucios.
Eles, que aprobaron en amor e compañía unha lei de partidos que fai que as súas débedas, contraídas coas entidades para financiar as súas campañas, persoal, etc., sexan perdoadas ou alongadas, ou con-donadas. Supoño que ningún inocente pensará que a cambio de nada.
Se o meu veciño avaricioso sempre me está facendo favores terei por seguro que será porque quere terme debaixo dun pé. Así que a min estas reunións que dan moitos titulares non me inspiran máis ca mágoa, por ver na clase de persoas nas que está o poder.
E saen os veciños do señor da bomba dicindo que se lle tivo que ir a cabeza ao ver como lle sacaban as súas propiedades.
Non coñezo o caso concreto, nin sei o que debe, nin por que. Pero polo que fixo vese que non quería mancar a ninguén.
E se alguén non leu a xustiza pola man, xúntoo neste post e que dea para reflexionar.
Os temas son outros, pero a frustración vén sendo semellante.

Aqués que tén fama d' honrados na vila
roubáronme tanta brancura qu' eu tiña;
botáronme estrume nas galas dun día,
a roupa de cote puñéronma en tiras.
Nin pedra deixaron en dond' eu vivira;
sin lar, sin abrigo, morei nas curtiñas;
ó raso cas lebres dormín nas campías;
meus fillos... ¡meus anxos!... que tant' eu quería,
¡morreron, morreron ca fame que tiñan!
Quedei deshonrada, mucháronm' a vida,
fixéronm' un leito de toxos e silvas;
i en tanto, os raposos de sangre maldita,
tranquilos nun leito de rosas dormían.

―――

―Salvádeme ¡ouh, xueces!, berrei... ¡Tolería!
De min se mofaron, vendeum' a xusticia.
―Bon Dios, axudaime, berrei, berrei inda...
tan alto qu' estaba, bon Dios non m' oíra.
Estonces, cal loba doente ou ferida,
dun salto con rabia pillei a fouciña,
rondei paseniño... (ne' as herbas sentían)
i a lúa escondíase, i a fera dormía
cos seus compañeiros en cama mullida.

Mireinos con calma, i as mans estendidas,
dun golpe ¡dun soio! deixeinos sin vida.
I ó lado, contenta, senteime das vítimas,
tranquila, esperando pola alba do día.

I estonces... estonces cumpreuse a xusticia:
eu, neles; i as leises, na man qu' os ferira
.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...