Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

28.11.12

A era postfacebook

E vaia por diante que as valoracións sempre son parciais, obviamente, por iso se chaman valoracións. E eu non son socióloga, nin psicóloga, só acabo en -óloga pero non está moi ben visto, así que aforro en afondar máis.
O caso é que houbo unha temporada que tiven un facebook raruzo. Outra temporada pecheino. Volvino abrir para ter só os amigos que non podía ver en persoa. Despois volvino pechar. Despois volvín ter outro polos rapaces, pero vin que non había necesidade, así que tamén o quitei.
En fin. Que ao final non tiven ningún máis.
O negativo, o único negativo, que si que en realidade hai información que perdo e que me podía gustar sabela e tamén deixo de estar en contacto con xente coa que non me vou poñer con correos e chamadas un día si e outro tamén.
O positivo, bufff, demasiado positivo para contabilizalo todo. Para empezar, non me poño ao día do que en realidade non vai comigo, non me achega nada e non teño por que coñecer.
Unha vez lera unha historia por aí de alguén que corría cun díxome-díxome ata outra persoa e esta díxolle: antes de contarme nada, necesito que o que me vas dicir pase tres filtros. O primeiro creo que era se o que ía contar era veraz e o sabía de primeira man, o segundo se era algo que lles incumbía ou eran parte interesada e o terceiro se iso prexudicaba a persoa. Ben, ao mellor non era así exactamente, pero por aí ía.
Está claro que con moita xente fas o xogo de contar o que queres, contar a medias ou o que sexa, pero con outra ata che resulta perturbador.
En fin, o de sempre, o de ollos que non ven, corazón que non sente; en boca pechada non entran moscas, etc., etc., etc.
O resultado do meu cativo experimento é que agora o teléfono sóame bastante máis, quedo máis coa xente, a xente vén máis á miña casa botar un conto, non me afectan as pequenas "parvoíces" de amigos e coñecidos porque non estou ao tanto, e tampouco estou collendo en mentiras recorrentes a ninguén.
Porque ao final isto de mentir co facebook polo medio era case unha película de ficción científica. Ao final teñen razón as series barateiras de que un mente máis que fala.
En resumo, que poñendo na balanza positivo e negativo, pesa máis o positivo, así que me cunde abandonar o facebook, iso que desde que o pechei este blog perdeu visitas a esgalla.
O que tamén me serviu para comprobar que non é de interese xeral ou xeneralizado e que moitas das visitas só resultaban ser un clic, e non un verdadeiro exercicio de lectura.
Unha vez un amigo convidoume a ir a unha terapia de grupo para o autocoñecemento ou algo así. Tiven intención de ir pero finalmente xurdiume outra historia nesas datas e non puido ser. El dicía que era un xeito de aprender a aceptar parte de nós e non sei cantas lerias máis.
Despois lin un pouco sobre o tema. A todos nos custa aceptar certas cousas e é síntoma de madureza ilo facendo.
Non sei se é polos tempos que corren que me deixan tanto oco para remexer e reflexionar, pero creo que cada día acepto mellor os fracasos e as frustracións.
Iso ou que realmente a miña vara de medir travestiuse de tal xeito que xa nin a recoñece nin a nai que a pariu.
O bo da era postfacebook é que os pequenos momentos, os pequeniños, son moito máis significativos ca todas as maiúsculas e posteos do mundo. E dio alguén que acaba de tomar o café coa última galletiña que lle mandaron de agasallo nun precioso tarro de cristal.
Xa o dixen en moitas ocasións, pero non me hei cansar de dicir que nesta cabeza envurullada están ben anotados os nomes de todos e todas os que seguiron e seguen aí, de preto ou de lonxe, pero que sei que están aí, sen necesidade de máis. A todos e a todas eles e elas (que son moitos, polo que non deixo de sentirme afortunadísima) obrigada!!

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...