Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

22.11.12

Icía

Hoxe vou facer un aparte só para apearme do mundo e contarlle á miña pequena, por se algún día isto sobrevive e chega ela a ser unha adulta interesada polas ideas que poboaron a cabeza da súa proxenitora, que o seu nome é significativo na cultura que nos rodea.
Icía vén sendo o equivalente de Cecilia en castelán, aínda que moita xente lle chame Uxía, Lucía, Cintia (¿?), Mencía... e se pregunten por que estraña razón dous pais inconscientes elixiron un nome estraño para unha meniña e nos pregunten de que é hipocorístico (non con este palabro, obviamente) ou de que lingua vén sendo.
Estraño non é. Hai centos de parroquias en Galicia que se chaman Santa Icía, e unha chispa de ermidas e igrexas teñen santas Icías, aínda que como se di todo xunto xa se perda a noción do mundo.
Unha vez escoiteilles falar mal a unhas señoras do nome de Paio, que non se explicaban de onde diaños saía, e elas eran da parroquia de Sampaio (!!!!!!).
Por iso que non fixemos nin caso nin consulta á hora de elixir, porque o falar non ten cancelas e era cousa nosa. Iso que ata quen nin tiña que opinar opinou (véxase as matroas que me atenderon no tramo final!!).
O caso é que para a relixión católica (nesa na que estamos mergullados queirámolo ou non, que mira, a min moléstanme os curas, o que a historia da relixión e o que iso implica non quero nin debo obvialo, porque se non custaríame poder explicarme desde un retablo ou unha vidreira ata a idiosincrasia de todo canto toco e respiro) festexa hoxe, o 22 de novembro, a Santa Icía, patroa dos músicos, entre outras cousas.
Congratúlame saber que Santa Caecilia de Roma era unha muller intelixente que tocaba o órgano e que compoñía música e non que era unha pirada que levitaba ou alucinaba ben coa fame ou ben coa falta de ter necesidades básicas cubertas (e non vou explicar cales porque cada un sabe das súas).
Pois hoxe teremos festa do gusanito, do floco de millo e fixo, fixo, fixo bailaremos unhas cantas cancións na casa.
Á pequena encántalle cantar, bailar e xa non digo tirar de trompeta, xilófono, pandeireta, frauta e todo iso que lles rechifla aos veciños, pero iso non creo que veña dado polo nome... vén dado pola idade, non vou perder aínda a perspectiva!
Parabéns, pequena Icía!

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...