Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

12.11.12

Jordi Évole

Sempre dixen que cando me reencarnase, se é que teño esa opción algún día, pedía ser Beyoncé.
Por iso de ser explosivísima, sensualísima, riquísima, cantar e bailar ben e por riba nin ter que abrir a boca para que todas as portas se abran ao meu paso.
Pero a verdade é que estou pensando que mellor prefiro reencarnarme en Jorde Évole e ter a oportunidade de ter cara-a-cara con certa xente que, se non ten pudor para poñerse colorada, que se vexa que eu tampouco para formular preguntas incómodas.
E por riba cun sorriso e cunha cara de estou-pensando-que-es-un-gilipollas-do-peor-pero-quero-que-todo-o-mundo-o-comparta-comigo-mola-ehhhh-?????
Pois si. Ultimamente flipo bastante con que o programa que máis ao día te poña do que se coce no universo paralelo chamado mundo-político-e-da-administración sexa un suposto programa de humor, escarnio e maldizer.
Os debates, aínda que algún sexa aproveitable, ao final quedan en media tinta, porque á xente dálle pudor falar abertamente e cando o fan só é para o recurso aínda non esgotado do e ti máis, e ti máis, e ti máis...
O seu programa Dedocracia de onte non foi máis que poñer á vista co que todos levamos medrando toda a vida, que a filla da costureira empeña os seus pais para estudar ata os 30 e sacar unha humilde praza de funcionaria na que cobra un soldiño digno por un traballo que desempeña con afán e seriedade e os fillos do da fábrica levan entrando e saíndo de concellos e deputacións en coches de alta gama desde que teñen a idade de conducir, facendo non se sabe moi ben o que, pero que lles rende abondo para mercar o piso, facer o chalé e pasar unha vida como se di falando mal, de putamadre.
Quixera ser Jordi Évole para preguntarlle a eses asesores por especificacións técnicas que deberían dominar xa que é o que lles vai supostamente co cargo e insistir e reconducir o tema ata que sobre a mesa quedase ben patente a súa incompetencia en moitos casos.
E preparalles unha cea de confraternización cos funcionarios e interinos que poderían desempeñar exactamente o mesmo traballo pero de maneira máis aséptica, por dicilo dalgún xeito. Unha reunión amable para falar de traballo.
E dicía o presidente da deputación de Alacant, que non lle subían as cores nin á de tres, que eran cargos de confianza, coma eses cargos que se arrastran desde o medievo de asistentes das autoridades.
Enténdaseme, que non é unha criada de confianza do cura, é outra cousa.
É obvio que cando non se trata dunha xestión transparente, unha axenda pública, un cargo sen cargas, precisas que o que teñas para agachar ou ocultar non estea da man de funcionarios honrados, senón de amigos, fillos de amigos e familiares que están na mesma allada ca ti.
Neste caso hai que meter la polla en la olla e compartir olla e polla todos xuntos e revoltos, por iso de que se cae un caemos todos e a ninguén lle interesa caer.
E enténdase que a min me parece ben que se elixa xente capacitada para os postos, non necesariamente todo ten que pasar por unha oposición.
Digo que me pareceu ben o señor este que aparecía que era unha especie de "buscador de talentos" para empresas e administracións (estranxeiras, polo que dixo, nunca estas, que o talento vai na liñaxe).
En fin.
Oxalá eu me reencarne en Jordi Évole, porque tería temas e cara para estar en prime time de luns a domingo e aínda con todo non queimarme.
Señor buda, se me estás lendo, anota isto no caderno, desbórrame de Beyoncé e apúntame con Évole.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...