Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

15.11.12

Porca miseria

Indo ao cotián ás veces decátaste de que nun tris a vida pode virarse e poñerte pernas para arriba (e non como di a canción, que aínda non sería para queixarse).
Ultimamente no pequeno club de vecindario que montamos uns cantos para amortecer as horas de parque, limpeza e vida caseira moito aprendo da vida.
Supoño que me faltou vivir unha boa parte de circunstancias que obviaba ou deixaba de lado porque estaba demasiado ocupada sacando adiante outras que me parecían prioritarias.
Que non ten mal ningún, só que é así. Cada un parece que elixe moito pero no fondo non é tanto así, parece que o camiño non sempre o pode ir un trazando conforme lle vaia o día, pero case sempre hai que ir andando por onde che din, por onde che mandan, ou por onde che xorde no momento.
Non está mal levar doses de realidade de cando en cando.
Aínda que che creen ansiedade, tamén che vai dando outros puntos de vista para ir xestionando o que che toque.
Non é unha entrada escurantista.
Só se me ocorreu cando estabamos facendo unhas camisetas, falando de chorradas e botando unha risa, por non pensar que nos atopamos coma nos anos setenta, facendo o que facían as nosas nais e avoas pero por riba pensando que nos estafaron ao contarnos que iso con nós non ía pasar.
Cando te educaron para unha cousa é complicado atopar outra e contentarte con ela.
E entón algo quedou mal e dixen, bah, non pasa nada, que ninguén se preocupe, non vos agobiedes que hai máis material para repetilo.
E soou un, non ho, por iso non me preocupo nin me agobio. Agobiar hai que agobiarse por outras cousas.
E o silencio.
Hai pouco, vendo unha reportaxe sobre o estado xeral da economía das familias pensaba eu que, cando se acaba o traballo e empeza a escasear a pasta, a vida deixa de ser divertida.
Tanto ten se tiñas máis ou menos, se vivías mellor ou peor. O caso é que todo se complica.
Así que pensei que vou ter que aforrar nesa maneira que teño eu de dicir sempre o de non te preocupes, non te agobies, porque cada un xa saberá o que ten que facer.
E así o outro día non sei por que me queixaba eu e unha das miñas pequenas dixo: mami, non te popupes...


Hai que andar con mil ollos e douscentos oídos. Non é?

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...