Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

7.11.12

Privatizanding...

Na época Aznar (foi tan longa e tediosa que xa a vou considerar época), a leria da privatización púxose moi á orde do día.
Moitos defensores e defensoras da privatización sinalan que é onde se dá a maior optimización de recursos, tanto materiais coma humanos, e onde máis esforzo do cadro de persoal se traduce en produción.
Iso no mundo ideal claro que se dá.
No ideal, digo, non no real.
A persoa que é traballadora e está motivada co traballo que desenvolve faino ben atópese onde se atope, outra cousa é que haxa ámbitos viciados (concretos) pola preguiza e outros polo estado de semiescravitude.
E falo con coñecemento de causa, eu que pasei por todos os sectores: público, privado, contratada, sen contrato, bolseira, autónoma...
Eu o que apoio firmemente é un sistema de promoción xusto e equitativo. Unhas probas de acceso á función pública ou á empresa privada que valoren na xusta media o axuste do perfil e do posto de traballo, un sistema de promoción ou cambio de posto aberto e positivo...
Un mundo ideal de novo. Non real.
Eu voulles dicir o que acontece segundo a miña percepción nos dous ámbitos.
No mundo do funcionariado hai de todo, pero abunda a xente responsable e traballadora. Non é o mesmo unha oficina do rexistro con ritmo pausado, xente acomodada e directores de servizo postos a dedo (con pouca vocación de sacrificio, equipo ou nada que se lle pareza), ca un colexio ou un centro médico. Coñezo moitos mestres, profesores, directores, etc. que van moito máis alá das súas horas de traballo (e se non busquen os blogs dalgúns coles ou institutos na rede e compróbeno) e médicos, enfermeiras, ats, etc. que cobren máis do que as súas follas de servizo reflicten.
Na época Mariano (que foi breve pero o triplo de tediosa e enfermiza) xa se privatiza sen ningún tipo de pudor.
Din que o cidadán e a cidadá non debe preocuparse porque non terá que custealo (con diñeiro, supoño que queren dicir) e que tampouco é ético pensar que a empresa privada vaia traballar peor ca a pública.
Un colexio público non traballa mellor ca un privado, senón ao contrario (segundo os defensores do privado, quero dicir).
O que non ven detrás da cortina da fachada bonita os usuarios dese centro privado é que lles supón un desembolso por algo ao que xa teñen dereito ao pagar os seus impostos (dereito á educación), tampouco son capaces de ver o estrés ao que está sometido o persoal: docentes (licenciados con experiencia ou sen ela, desempeñando o posto porque alguén os puxo aí, probablemente polo seu currículo, pero tamén por ser da familia, afín ao opus, de familia ben...), explotados ata a extenuación, dando todos os cursos que poidan abranguer, vixiando recreos, comedores, facendo actividades de fin de semana, campamentos, saídas... vivindo por e para o colexio. Comedores que optimizan non, reciclan e recociñan ata o último anaco de touciño e cociñeiras convertidas en gardadoras, limpadoras e conserxes... Probablemente infrapagadas.
Para que todo redunde no beneficio dunha orde, da igrexa ou dunha familia rancia que conseguiu seguir mantendo ese privilexio de impartir docencia só pola inercia...
No público a situación está tensa, si, pero o profesorado accedeu por un sistema de oposicións xustas, cada un é fillo de seu pai e de súa nai, achegan pluralidade de visións e puntos de vista, constrúen a base de pactar e consensuar un proxecto educativo inclusivo, réndense contas en asembleas e avaliacións, recíclanse e póñense ao día para exercer de maneira competente o seu traballo e non conciben o alumnado coma un rabaño que guiar segundo un ideario, senón persoíñas que formar para un mundo cada vez máis agresivo, competitivo e devorador. E todo iso aínda sendo vilipendiados por políticos e medios de prensa afíns (que veñen sendo case todos os publicados en papel)...
Cos hospitais vén suceder o mesmo.
Se eu son traballadora pública serei consciente de que teño uns recursos ao meu dispor para tratar un paciente. Se teño que facer tres probas e non dúas para asegurar un diagnóstico fareino, se teño que ingresalo para observalo fareino, se teño que ir limpar porque vomitou o cuarto irei cantas veces sexa preciso.
Se son un traballador privado e teño un horario terei que cumprilo e se vomita fóra da hora, que teña sorte. Se son o propietario do hospital e podo poñer 3 enfermeiras onde antes había 6 e aforrar (gañar) diñeiro, fareino. Se podo mercar escáner máis baratos e non tecnoloxía punteira fareino, porque así aforrarei (gañarei) máis diñeiro aínda, e se podo dicirlles aos médicos que a proba por paciente e a receita por paciente direillo, porque iso é optimizar (aforrar, gañar) máis recursos...
Que ninguén se leve a engano. Unha empresa privada non é unha ONG, non están aí para asumir o traballo a cambio de nada.
E se non como exemplo as farmacéuticas, que inda prefiren comer as pastillas e coller unha cagarría, antes de mandalas para o terceiro mundo e salvar vidas, aínda que lles supoña perder (deixar de gañar) diñeiro.
Privatizar non é malo...
Pois depende. No mundo ideal non é malo nin bo. É, simplemente.
O caso é que este mundo dista bastantes quilómetros de ser ideal, pero bastantes...

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...