Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

26.11.12

Unha alegría

Que só me rende satisfacción persoal, pero no tempo que corre xa bo é.
Resulta que hai un tempo unha persoa contactou comigo para que lle axudase cun texto que estaba escribindo. É unha persoa de fóra, que non foi escolarizada en galego e que o fala máis ou menos (comigo sempre facía un esforzo grandísimo e moi loable). O caso é que foi construíndo a súa idea coa axuda de dicionarios, correctores, fillos e moita forza de vontade, para poder pasarme o texto o máis limpo posible. Pois ben, onte chamoume todo contento para dicirme que era finalista nun premio literario bastante importante e que estaba que non cabía en si. Chamoume a min antes ca a ninguén.
Quedei contenta e como estamos en pleno proceso vírico con todo o que iso implica, despreocupeime de eleccións nin de caralladas.
Creo que vou centrarme máis no micromundo e pasar algo máis do outro, que só me dá dores de barriga.
Acabei de coser todas as camisetas pendentes. Míroas e non sei se rir ou se chorar.
Chasco dime que teño que alegrarme de estar facendo cousas chulas, aprendendo portugués e esas cousas ás que me dedico por necesidade de encher horas, pero a verdade é que seguramente terei que estar asfixiada de tempo para poder aprecialo.
Por agora véxoas e penso, mecagonodemo, que maneira de rañar o cu e espiñar os dedos todos!
De calquera xeito, aquí deixo a ligazón, para que botedes un ollo. Mellor iso ca zapatearme vendo series día e noite comendo hamburguesas... ainsss!!!
http://reciclaxemaridaxe.blogspot.com.es/

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...