Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

11.12.12

A curiosidade matou o gato...

E o gato é un reputado-deputado que vai meter a man nunha muralla para coller un sobre con pasta de someter a chantaxe a un banqueiro...
E os seus asubían e miran para o outro lado.
Pero hai uns correos nun servidor que son literatura surrealista e que parecen unha coartada fiable.
Se non fora que no maxín de todo o mundo sempre pensamos que son todos uns ladróns... aínda tería certa marxe, pero así, auguro un futuro indulto, pero non popular (hehehe, o chiste saíume así sen querelo).
Cando todo pase, cando o mundo cambie, poderemos facer unha road movie de como eramos no comezo do século XXI e rir de todo isto e de máis que non sabemos.
O que se compra con cartos públicos e se vende a xenros, fillos e curmáns que o privatizan.
As obras adxudicadas ao señor Calatrava, que agora leva a sociedade, a empresa e a pasta a Suíza, disque para facer obra alá, hahahahaha, pártome, que as obras alá xa as fixeron os galeguiños todos, como non vaia agora facer uns novos barracóns modernistas para os netos destes, non lle vexo eu máis proxección.
Ai, xasusiño, eu non sei xa se botarme ao monte.
O outro día unha compañeira pasoume uns textos para ir practicando portugués, e entre estes viñan outros documentos que mira ti, pensei eu xa coa miña mente rabuda, non terá cartos para non andarse metendo nestas chourizadas... pero ao final tiña un fin o asunto e reconfortoume o tema.
Ao final parece que non, que non todos somos de espírito chourizo, pero é que hainos tan flagrantes que clama ao ceo... menudo mundo lles estamos deixando aos que veñen!!
Onte unha boa amiga mandoume un correo para poñerme ao día de como lle corre a vida. Mentres o lía dábame a risa, porque visto desde fóra parece un remake de Esta casa es un desastre..., pero cando o pechei e comecei a pensar no asunto a cara fóiseme tornando máis seria. En realidade non ten maldita graza o asunto.
Ás veces eu tamén me narro alleándome e tratando de poñerlle un rumbo positivo ao tema. Pero en realidade non ten graza ningunha.
Xa non sei canta xente me comenta que xa non le os xornais, non ve os informativos e nin sequera quere series ou filmes de ficción que impliquen tinturas sociais, violentas ou dramáticas.
Vamos, que está arrasando a comedia lixeira, como eu lle chamo.
No fondo é significativo de algo. Que xa nos chega abondo o que nos rodea, o que roemos día a día. Cando temos un intre para o lecer, para poder soltar a cabeza, non queremos máis doses do mesmo, aínda que non sexa verdade.
Eu hoxe por exemplo estou un pouco así porque en cada cornecho da gardería atopo símbolos relixiosos, non só hai un belén en cada entrada, en cada corredor, senón que agora teño que mercar unhas figuriñas para que as miñas cativas fagan unha achega ao belén da súa clase.
E non só iso, tamén fan o amigo invisible.
Vale, a obra, as panxoliñas, os símbolos de nadal, non me parecen mal, vamos.
Pero tanto niñojesús, tanta virgenmaría e tanta carallada xa me están chegando un pouco á fibra.
Porque eu non sei se as tipas son choscas, pero eu computo só na súa clase un par de meniñas xitanas, que supoño que serán evanxelistas, polo menos dúas musulmás e pareceume ver un rapaz negro co pai que moita cara de ser de por aquí non teñen.
Vamos, que a sensibilidade das garderías públicas dame a risa.
Se non me chegaba o do proceso de castelanización profundo, a suba das taxas e outros pequenos peros, agora tope relixión, amigo invisible e hostias en vinagre...
Ains, se ao final, como dicía meu avó, a que máis escolle, é a que queda a velas vir...
Pois iso. Tanto escollín que me saíu furada non, o que segue...
Iso si, hoxe vou ao Corte chino e de figuriñas mándolle un pequeno buda, un herodes, un neno xesús negro, un porco celta ou unha galiña de mos... e a ver onde o recolocan...


Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...