Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

17.12.12

Borrador da lei de educación

E a iso quero aferrarme, a que aínda é un borrador, que non está todo dito.
Tamén se aferran os sanitarios a que aínda o peixe non está vendido, a pesar que o armador xa está amarrado no porto e cos mariñeiros preparados para desembarcar peixe e marisco do bo.
Tamén se aferran os das preferentes pensando que Europa vai distinguir os grandes investidores dos pequenos estafados.
Tamén se aferran os do mundo xudicial a que o "taxazo" poida ser declarado inconstitucional, ai non, aquí digo mal, que xa está feito, que se é inconstitucional xa se verá co tempo...
Tamén se aferran os dos 400 euros pensando que llelos van prorrogar, ou os que chegan a acordos co banco para que non os deshaucien, pensando que a dación en pago chegará a tempo...
Onte vendo unha reportaxe dunha igrexa duns tarados americanos caín na conta do simplismo do mecanismo que nos goberna, supoño que froito da educación que levamos, o de crer nun ser supremo éche a hostia. Preguntábanlle a unha das mozas desa igrexa que que ía pasar a catro ou cinco anos vista (estaban en procesos penais e a piques de seren expulsados do país) e ela dicía que confiaba en que o señor se manifestase (un deus vingador, por suposto) antes de que ese momento chegase.
Eu tamén escoito moitas veces o de maloserá, que se fixo popular e desde que se fixo popular cada día gústame menos. Dios proveerá, din as beatas.
O caso é que por veces envexo a resignación e a confianza que mostra a xente que realmente cre en algo. O conforto que lles supón prender unha candea e saír pensando que todo irá a mellor, porque xa está alguén traballando no asunto.
Así que hoxe levanteime crente, aínda que se me foi desgastando a marchas rápidas, tan rápidas que nin acabei de ler o xornal, xa só chegar ao da matanza do colexio americano quitoume o propósito de crer en algo nun tris.
Total, que o do borrador da lei de educación lino primeiro con incredulidade, con indignación despois, con mala hostia nunha terceira lectura e tras meditalo quixen reconfortarme con que aínda está en fase de borrador.
Volvín miralo así de esguello e subiume coma unha cousa do estómago á cabeza. Se eu fose Dexter, o meu dark passenger xa estaría afiando os coitelos na moa, para saír dar unha voltiña.
No meu mareo estómago-cabeza vin as miñas nenas aprendendo Hogar, dándolle á agulla, á cociña, aos truquetes de limpeza; sabendo que Franco era de El Ferrol e que o rei foi un salvador que trouxo a democracia á unidade de España, que Doñana é unha zona húmida que cómpre preservar, pero ai, como me saian reviradas e non me presten atención a lecturas autodidactas, non van saber que aquí houbo unha desamortización, que tamén houbo castelos, e irmandiños, e que antes dos romanos estiveron os castrexos, e que diso hai pegadas aquí e acolá, e que tamén houbo heroes, e heroínas, e tesouros, e atrocidades, e cultura propia... e que hai herba de namorar, gaivotas patiamarelas, que temos catro provincias con cadansúa particularidade paisaxística e climática...
Ai carallo, vanme saír despois do proceso de escolarización máis ignorantes do que en principio calculara...
póñome enferma só de pensalo...
Quero confiar cegamente, pero cegamente, sen cuestionalo, que borrador só sexa que se vai borrar de arriba abaixo...
http://www.publico.es/espana/447434/historia-de-las-autonomias-en-peligro-por-la-reforma-de-wert

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...