Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

27.12.12

Deica logo, Eleuterio...


Dous vellos que tamén tiveron mocedade, que se coñeceron nun baile, que logo se casaron por amor e que viviron amándose tolamente. Dous vellos, sempre xuntos e sempre calados, que viviron escoitando o rechouchío dun xílgaro engaiolado. Sen fillos e sen amistades. Soios.
Antonte leváronlle o viático ó vello e onte morreu. A compañeira dos seus días vestíuno, afeitouno e púxolle as mans en cruz.
Hoxe entraron catro homes e sacaron a caixa longa onde vai o morto. A vella saíu á porta da casa e, coa voz amorosa dos días de mocedade, despediuse do seu compañeiro:
-¡Deica logo, Eleuterio!
E os veciños que acudiran ó espectáculo tapáronse as bocas e riron cos ventres. A despedida da vella foi rolando e chegou ó casino, e o “deica logo Eleuterio” xa se convertíu en motivo de risa.
Todos, todos, se riron e ninguén se decata con que delor a vella namorada chamará pola morte nesta noite de inverno.
Castelao, Cousas
Hoxe na prensa non hai máis ca lixo, case coma sempre. A min xa me dá gana de non sei o que a metade do que leo. Este mundo é unha neoditadura do peor. Xente medida no cárcere e torturada (torturada!!!, algo que parecía extinto nun país avanzado, pero que carallo, se Guantanamo non lles dá vergoña aos americanos, que carallo de vergoña imos ter nós por maltratar nas comisarías a xente por exercer os seus dereitos); o dos bancos e o diñeiro xa non ten nome, o dos ERE é escandaloso, os SICAV, as empresas do IBEX 35, a non-liberdade de prensa e comunicación, a desafección pola política, a hipocrisía á hora de gobernar... 
Total, que nestas últimas noites dedícome, á parte de durmir, a enfangarme en series de ficción, a xogar ao Apalabrados e a fochicar nas novas tecnoloxías todo o que podo e máis. Así anda o tema. Creo que hoxe vou retomar o de coser e poñerlles unhas Peppa Pig ás camisetas que aínda teño pendentes de facer. Mellor me será.
De calquera xeito, hoxe lin unha noticia que me impactou moito, xa que non hai nada aínda mantiven a discusión con miña nai de que me presentasen o primeiro ou a primeira que morreu de amor. Porque nisto das rupturas sempre hai moita literatura barata polo medio e todos e todas quedamos na máis profunda soidade e desgraza. Pero iso é a xente nova. Non a vella. A vella é doutra pasta, porque xa viviu moito.
Supoño que todos coñeciades o conto de Castelao, para min un dos mellores, aínda que ningún deles sexa desbotable. Para min este é fermoso non, o seguinte, incualificable.
Pois ben, a noticia, que máis abaixo engadirei para quen quixer consultala, conta como unha muller morreu e o seu home é acusado inxustamente de maltrato e levado preso. Unha vez que queda á vista que non foi así, o home sae e suicídase. Non se sabe se por amor, por indignación ou polas dúas cousas. O caso foi que morreu tamén. A xustiza, esa que eu reclamaría con afán, moitas veces equivócase, e ultimamente moito máis ca nunca. 
Di miña irmá que se a xustiza e os ditames xa non se acatan, que apaga e imos, que xa non vai dar máis de si a sociedade e que iso non sería posible. Eu dixen ata agora tantas veces que tal ou cal non sería posible, por evidente, por rechamante, por inxusto e equivoqueime en tantas ocasións, que probablemente nesta tampouco me equivoque. Moitas veces ter a razón non é poder exercela. Inexplicablemente.
Deica logo, Eleuterio, que vostede atope o mundo que procura nalgures...

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...