Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

5.12.12

Lingua proletaria do meu pobo...

eu fáloa porque si, porque me peta e porque me dá a gana...
E mira, que alguén queira que os seus fillos non teñan nin contacto co galego pois ata podería chegar a "empatizalo" se me apuras. Igual que non queiran que teñan contacto coa sida, coas drogas, co tabaco... se hai xente que pensa que iso pode influenciar de xeito negativo as mentes dos seus vástagos e das súas vástagas pois mira... tamén hai quen non deixa que beban polo vaso doutros, ou que compartan os xoguetes, ou que vaian a unha escola pública, ou que coman chuches... cada un, como dicía o carboeiro, na súa casa é o rei. Ollo, digo na súa casa, non no seu instituto.
Se senten vulnerados os seus dereitos porque haxa a opción da educación en galego deberían facer o exercicio de reflexión de ter en conta ata onde chega o dereito individual e ata onde pode ou debe chegar e onde están os límites ou limiares do dereito do alleo ou do común. Tamén deberían mirar un pouco o dos prexuízos, que son unha cousa moi mala para andar polo mundo.
Porque a liña dos dereitos neste caso debería ser ben visible, aínda que inxeplicablemente non o sexa.
Di o señor Wert que para todos estes pais e nais que se senten agredidos, coaccionados e baixo unha imposición tiránica de que os seus fillos teñan que saber máis, ten que haber unha solución, a opción de que accedan a un colexio privado que unicamente imparta "la lengua del Estado". Acabáramos. Ao mellor o que realmente está de fondo non é só a lingua, é outra cousa que lle chaman privatización e desmantelación do estado de benestar.
Pois ben, señor Wert, en realidade a min gústame que as miñas fillas estean educadas en dúas linguas, e sería un soño que puidese ser en tres ou en catro. A verdade é que para min, será defecto da profesión, o coñecemento suma, nunca resta. Está claro que todo o currículo é unha "imposición", desde a primeira suma e resta e o primeiro gomet amarelo ata o último exercicio de álxebra, o debuxo técnico, o how are you? e a tectónica de placas, por non ir xa máis alá. É lóxico que sexa unha imposición, e alégrome que se impoñan este tipo de cousas e non que saímos da costela de adán e que a terra convulsiona con volcáns porque o quere nuestroseñor... Acaso ninguén se acorda dos seus tempos de estudo cando pensabas Para que carallo me serve a min na vida saber que se un tren sae de albacete e outro de málaga coa velocidade constante e un leva un pasaxeiro dentro e outro unha mosca pousada, a que hora se cruzarán e a que altura? Iso só podes sabelo despois ao longo dos anos, para que era exactamente esta actividade e en que che axudou. Agradezo ata o infinito os meus anos escolares.
Iso si, cagueime nas monxas que nunca me aprenderon ben o de dereita, esquerda porque era máis importante o avemaría e o porla diario cando faciamos o parvulario, así que cando saquei o carnet de conducir caín na conta de que ou pintaba as mans, ou erguía unha delas ou tiña uns segundos de cancha ou non o sacaba na vida... quedoume a secuela dunha mala lateralidade, agora domino o uso da purpurina nas as dos anxos bordeados con punzón coma ninguén nesta vida. Algo tiñan que darme a cambio, non?
Pero ao que ía, señor Wert, eu estou contenta deste estado de cousas, no que as miñas pequenas vaian dominar á perfección dúas linguas, xa levan moito gañado e poderán acceder a mundos que os seus avós xa non puideron, porque non se alfabetizaron en galego, e cada vez que lles teñen que ler un conto primeiro teño que oír o de: pero que pasa, que só venden contos en galego nas librerías ou que? Non os culpo, sabe, pásalles iso que se chama dominio da lingua oral pero non escrita, fállalle unha das dúas competencias porque non tiveron a oportunidade de traballala (na escola, que é onde se aprenden este tipo de asuntos).
Si, señor Wert, en realidade este é o meu pan de cada día. E irá a peor, claro que irá a peor. Porque agora eu son combativa, teño man esquerda, paciencia e case, case, case, unha lei que me abeira, por se teño que citala nalgún momento. E aínda non me acabei de desgastar, aínda que a piques estiven algunhas veces.
Pero vostede quéreme deixar en bragas.
Quere que tire todos os contiños nos que investín os meus cativos investimentos no lecer dos meus.
Quere deixarme sen argumentos cando reclamo, polo menos, unha equidade.
Eu tamén me podo sentir discriminada, señor Wert, aínda que sexa unha minoría. Avulto bastante, non vaia pensar.
Non sei por que me dirixo a vostede, porque en realidade a súa sensibilidade é tan ruín que nin sendo ministro de educación se molestou en aprender un básico das linguas comunitarias para poder ler nada.
Será que é vostede un frustrado?
Eu tamén abandonei moitas veces o meu inglés, pero non desista, señor Wert, é satisfactorio ir alcanzando metas. Eu xa case estou lista para volver examinarme do B2. E estou intentando por fin ler o portugués coa súa fonética, e non coa miña. Fago grandes progresos cando realmente o intento.
Eu tamén quero un instituto para as miñas cativas que só sexa en galego. Do resto non se preocupe, xa me ocupo na casa. Déixeme algo que facer xa que me vai deixar sen traballo.
Sabe unha cousa? Eu son profe de galego, e sorprenderíalle ver o ben que adoito levarme cos profes de español, de francés, de inglés, ata cos de mate e de física. Habitualmente non temos conflitos, nin pelexamos polos marcos das leiras. Vaia, tampouco nunca me cadrou no insti de Gloria Lago, se cadra aí tiña problemas, ou non, se cadra acababa seducida pola miña actitude conciliadora e moderna.
Señor Wert, onte desexeille desde o meu corazón unha venérea que lle proese e que o apartase das súas funcións, pero en realidade ese non é o meu estilo, así que teño que dicirlle que me retracto. A ver se con iso o animo a poñerlle lume a esa trapallada que nos ten preparada e chama a xente seria e culta que o asesore, para volver comezar.
Señor Wert, non me veña fodendo tamén co da relixión, que teño as cativas sen bautizar, non me deixe co cu ao aire, fágame o favor...

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...