Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

21.12.12

Marcho, que teño que marchar...

E aproveitar o tempo para ver amigos que non se deixan ver con frecuencia porque a vida non sempre é un facer o que che saia da gana.
Para compartir o que é a vida e desde que puntos de vista se ve, se valora e se vive. Que un acaba perdendo a perspectiva cando non oe o que opinan os que tamén están aí, aínda que non os vexas diario.
Para estar cos que máis queres aínda que non llelo digas nin con frecuencia nin sen ela.
Para botarlle un aturuxo e sacarlle ferro ao asunto.
Para catar unha copiña de viño, que xa logo non se ve por estes lares máis que nas fotos.
Para ir festexar que aínda hai quen lle pon fronte á crise e trae meniños en camiño, seguros e seguras de que eles e elas serán o futuro.
Para festexar a vida.
Por iso marcho, que teño que marchar e vémonos probablemente á volta do 2013.
Desexando que o novo ano traia algo máis ca malas novas un día si e para o outro tamén.
Que vostedes teñan a oportunidade de querer, ser queridos e soñar, que iso aínda é de balde. Oxalá atopen oco para facer do cotián unha alegría, niso andaremos...

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...