Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

9.12.12

Momento...

Moitas veces cando saio de algo que me causa moito apuro, por non dicir que o pasei mal, que tiven vergoña, que me doeu ou que foi catastrófico digo: ai, que momento!
Eu son moi de falar moito, pero case sempre en petit comité. Cando o grupo se agranda, hai público ou moita xente descoñecida e que non quero facer sentir incómoda acaba sucedendo todo o contrario, que falo demais, boto por fóra ou monopolizo a conversa.
O outro día Carlos pediume que o acompañase para a presentación do libro, falamos un anaco da vida por teléfono e quedamos así, e hoxe entro no seu blog e vexo que é unha presentación un pouco máis que modesta e ao momento do apuro pensei: que momento, e coas cellas de Blas o de Barrio Sésamo, co pelo do pequeno dos Chichos e cunha pelusa que empeza a parecerse ao bigote de Cantinflas.
Pensar en todo isto significa só que me dá apuro, en realidade non é pola estética, en realidade é porque sinceramente, e non por falsa modestia, penso que non teño eu habelencia abonda para darlle entrada a alguén coma Carlos.
Ai, what a moment! Todo sexa porque lle quero tan ben que ata me merece o momento...
http://www.carloscallon.com/search/label/Luz%20Cures

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...