Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

20.12.12

Quita, quita, quita de aí...

Quita comeza a ser o verbo da primeira conxugación máis terrorífico que ninguén imaxinara nunca. Se o buscas no google xa te das de conta de que como primeira acepción non sae ningún "quitateme de diante", "quita de aí rapás", "ai, quita, quita"...
Agora só corresponde a iso que lle chaman atraco a man con luva branca.
Estes días, buscando algún testemuño máis atopei meniños que teñen os cartos da comuñón en preferentes, pagas de discapacidade, indemnizacións de accidentes laborais, finiquitos de emigración...
Cando leos os comentarios que xente insolidaria fai nas noticias dos xornais gustaríame que a vida por un momento fose coma esa película na que o espírito do Nadal te leva a facer un percorrido pola túa vida, pola túa vida sen ti, para que intentes emendar o que fallaches e reafirmar o que non fixeches ou fixeches mal.
Non digo que non haxa xente polo medio movida pola avaricia do carto rápido ou fácil, non digo que non, pero a min fáltame por atopalo.
O 50% da xente soubo que tiña preferentes e non un prazo fixo cando intentou sacar cartos ou cando llo dixo Facenda. Coñezo xente que incluso dicía "pobriños, eses que timaron no banco, así e todo, onde imos ir parar" e un día chegou á súa casa véndose coma esa "pobriña" que tamén estaba incluída no lote.
Realmente cando ves as caras dos que se manifestan non me dan ganas de tirarlles dos pelos, algo que si me inspiran outros máis ladróns, máis especuladores e máis estafadores que saen dos xulgados co sorriso posto.
O mundo está bastante podre, a verdade.
E os médicos e os enfermeiros, médicas, enfermeiras, ATS, persoal administrativo, etc. xúntanse, maniféstanse, explícanse, fanlle saber ao mundo, que estamos vendidos e inda con todo, preparan reunións, informes, auditorías, trazabilidades... e ninguén se reúne con eles, porque en realidade todo é unha "pantomima" como ben sinalaron. En realidade o público xa foi vendido.
Podo poñerme no seu lugar e sentir a indignación que eles senten.
E a indefensión ao saberse defensores do público, do ben común, e bater de fronte contra un gran muro.
E inda que o constitucional diga que non se pode deixar os inmigrantes sen sanidade, o goberno di que ¡a mi con la constitución!; e inda que a constitución diga que é dereito que non se pode conculcar o da manifestación e reunión, o goberno di ¡a mi con la constitución! e mándache multas á casa por alteración da orde pública, por participar en manifestacións ilegais ou por vestir de negro en venres.
E inda que centos de xulgados xa ditaminasen a favor dos estafados das preferentes, inda que a arbitraxe recoñecese centos de casos de estafa flagrante, o goberno di ¡a mi con la constitución y la legislación!, cámbiancho por cromos de phosquitos e dinche que na repartición da dor, a ti tocouche que che tiren dos pelos dos collóns, para sentilo un día, e outro, e outro, e outro, e outro...
Si, estamos vivos. Si, podemos seguir loitando, caendo e erguéndonos, e todo canto faga falla, pero vendo moitos corpos que vexo debaixo dos paraugas diante das sucursais bancarias, penso que eses corpos xa non merecen caer máis, que xa viviron bastante agachados, que xa non teñen o alcacén para gaitas.
É así. Moitos só teñen eses cartos para deixárllelos aos fillos, ou para o final dunha vida de traballo algo descansada.
Eu creo que os que escriben os comentarios nos que se mofan da xente por "primos" é que non poden ter empatía con ninguén. Probablemente dos países do terceiro mundo opinarán que xa están afeitos, non teñen necesidade porque non a coñecen, así que non hai que meterlle man á desigualdade ou crearase un caos mundial. Imaxínate que descobren o que é comer 5 veces ao día, acábase o mundo!
Non sei se os señores que mandan no mundo saben que coa quita a moitas familias quítanlles a alegría de vivir, e por agora é ao que se vai amarrando medio mundo, a consolarse con que aínda hai alegría de vivir...

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...