Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

19.12.12

Xustamente para un mundo máis inxusto

Para iso parece que se corta todo ultimamente. Como dixo o xenial Quino por boca de Mafalda: Que pare o mundo, que eu baixo!
Non sei se serei capaz, pero non volvo ler un xornal de aquí ao que resta de ano, iso ou este nadal non vou nin dar tragado un lagostino.
O síntoma máis evidente de que todo canto acontece me parece escandaloso, inxusto e unha tolemia é que ata me marchou a fame. E estou autodiagnosticada de larpeirite aguda crónica, pero desde hai uns días non me baixa máis ca o xusto.
Non digo que non me vaia vir ben.
Só digo que é bastante representativo.
Teño tanto que dicir de tantas cousas que penso que é mellor non dicir nada, e ir deixando de tomar as cousas tan a peito, porque teño claro que nada está da miña man. Vaime saír a úlcera por algo que eu non podo solucionar.
Estamos nas mans de camicaces, terroristas do social, do común e do cultural. Non hai máis.
De todo, quedo con que un señor entrou nunha sucursal bancaria e agrediu o director, e despois marchou. Non xustifico a violencia, dáme mágoa ese director que non leva a culpa de nada, que levaba seis meses no posto. Só digo que ao final a cóbrega, cando a acurralan e non ve saída, acaba remexéndose e botándose a un para trabalo.
Ultimamente empezo a coñecer demasiados casos nos que a xente se sente acurralada, asfixiada, e non quere remexerse porque non é esa a súa natureza, pero non ten outra opción.
Uns saltan pola ventá.
Outros bótanse ao monte.
Outros pensan, se eu vou, tamén vas ti.
É difícil facerlle comprender á xente que ve que non ten que rillar que só se mire pola capacidade adquisitiva dunha minoría que non pode deixar de vivir ben.
Eu só digo que preferiría non me ver acurralada, só digo iso.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...