Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

25.1.13

Recomendações...

Hoje ja não vou pegar na política, nem na gente que há parada, nem na indignação pelo mundo em geral, hoje vou fazer uma recomendação.
Tanto treinar, afinal acho que posso melhorar o meu português, fico contente com isso...
O dito.
Primeiro recomendo que todo o mundo estude portugués. Obviamente por ser unha lingua irmá (máis que irmá), porque che fai ter unha visión do galego máis optimista, ser máis crítica co que viñeches metendo na vea desde os tempos da facultade (como eu digo, a piques de me pasar ao lado escuro, polo que iso implica, non por causa das linguas, que, insisto, non teñen culpa de nada) e outras moitas cousas que acontecen nas cabezas e nos corazóns, pero que tampouco son para espallar por aí diante.
O caso, vou recomendar que antes de se botar ás gramáticas e aos dicionarios e aos exercicios que se ofrecen nas aulas, sexan presenciais ou virtuais, a xente intente ler ou escoitar, para comezar con esa sensación de que o éxito está garantido.
Non creo que ninguén galego non entendese o 80% do que escoite nunha radio portuguesa, vexa nunha canle lusa ou lea nun xornal ou novela. É así. Por iso ver que se avanza axiña anima a continuar.
Esta semana lin Hotel memória, de João Tordo, facilitado por María e recomendado por unha rapariga da Serra da Estrela (se non me trabuco). Gustoume moito, moitísimo. Unha mestura de xénero realista-policial, non é nada espectacular, pero vén sendo unha historia que engancha. Recoméndoo encarecidamente para iniciarse na lectura.
Tamén vin unha película que se puxo de moda nestes últimos tempos e da que se fala nos xornais, que foi estreada en cine europa con moito éxito tamén. Chámase Tabu e é dun director apelidado Canijo. A película vén relatar a vida en África dunha muller e a súa historia de amor. Non vou facer spoiler, así que non afondarei no argumento. Está filmada en branco e negro, por veces parece unha película muda, deixa moito ao espectador, etc. A min gustoume moito, aínda que che deixa o pouso amargo do curiosa que é a vida e do fácil que é equivocarse ou atinar só por azar. Se xa era consciente de que todo é circunstancial, este filme pono de relevo aínda máis. Teño que dicir que non lle dou un 10, nin moito menos, pero polo menos a estética, o diferente, o pausado... gustoume, xa case non estamos afeitos a filmes dese tipo.
Teño que dicir que ao meu compañeiro lle pareceu horrible.
Así que para gustos. Eu aí o deixo.
E máis nada. Nesas estamos, a mirar cara os veciños do sur e quizais para alén do océano. Ninguén sabe.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...