Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

7.2.13

Algo cheira a oportunismo en Spanisharca...

Esperanza Aguirre. Non sei se odiala ou converterme na presidenta do seu club de fans. Esta muller ten a jeta que todo o mundo soña ter, é unha mágoa que o combine cun exceso de falta de pudor, escrúpulos e inmoralidade, se non, tíñao todo para triunfar na vida.
Rosa Díez. Dáme ese medo que un ten en ocasións e que non sabe por onde lle vén, pero que se mete así coma nas entrañas e sobe polo espiñazo, poñéndote en alerta pero sen outear por onde vai saír o becho que te quere engulir. O seu discurso e o seu oportunismo populista aínda lle van facer chegar a onde non querería vela nunca... buffff!!!
Urdangarín. Home, non me fodas, non me fodas. Que se o pobre pon a pasta seica queda en situación de pobre. Terían que poñelo a dar este tipo de explicacións nas reunións de Stop Deshaucios, a ver o que pasaba...
Bárcenas. Buffffff. Mátame camión.
Mariano. Mariano cheira a morto redivivo. Non sei se me dá noxo ou mágoa. Como non fala, non sabes se te quita de quicio ou che dá ganas de soprarlle un discurso polo auricular, para que se lle quite a cara de terror...
Ana Mato e ex... Para que ninguén pense que o/a seu/súa ex é o peor de todos, hainos que se houbese que valoralos, non sabería un por quen decantarse. Estes imposible que dividisen os amigos despois da ruptura, a súa vida tivo que seguir necesariamente enfangada e cun continuísmo de inercia desfalcadora e corrupta, polo ben dos seus fillos...
(é que non temos corazón para velo)
Cospedal. É coma a barbie impasible, non lle cambia a cara nin a pose nin aínda que a quiten da caixa, lle recorten os pés e lle esfarrapen o pelo e os vestidos. Ela aí segue, dálle que dálle.
Feijóo... este polas noites le a biografía de Esperanza Aguirre. Soña con ser coma ela, pero fállanlle moitas cousas, vai ter que estudar o asunto máis a fondo.

Menos mal que está Ada para darnos un sopro de perfume entre o arrecendo a chotuno que se respira acotío. Diante de todos os mangantes, sacando o valor entre a intimidación para dicirlles á cara que son uns delincuentes, con todas as letras.
Súmome a ela. Coma a maioría da xente de a pé. Que nos sentimos estafados e ofendidos por tanta mandangada como temos que soportar.
E máis nada.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...