Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

6.2.13

Unha para min!

Hoxe fago 34 anos, aí é nada. E o panorama está como segue:
Pola mañá Icía, Carmela e Chasco puxeron gorros, incharon globos e puxeron grilandas na sala mentres eu quedaba na cama (é o que máis me gusta polas mañás, en realidade) e recibíronme cantando a súa versión de parabéns: puteaaaaanos feeeeelissss (as nenas non sei xa se é que non falan ben porque é cousa da idade ou xa herdaron a miña retranca).
Tiven un regalo (material) que compensou os meus non-regalos do gordo vermello e dos tres-tristes-tigres...
Onte boteille semellante bronca aos da aseguradora que me levan 3 meses coa tele dando tombos que hoxe xa tiña a pasta da indemnización para mercar outra tele nova (ben!).
Estou aí-aí para gañarlle no apalabrados a Ana (hihihihi, é que é imbatible a tía).
Teño no forno a torta máis rica do mundo que vou cubrir de ROSA, por expreso desexo das nenas. A receita collina do blogue de Uno-de-dos.
E aquí vai a outra parte da historia. Hai tempo eu era seguidora da súa páxina e mesmo teño falado por chat nalgunha ocasión coa autora. Despois perdinlle a pista, aínda que seguía vendo o seu blog de cando en cando. Unha rapaza moi riquiña. Onte escribinlle e respondeume. Estou tan contenta de que pasen estas curiosidades na vida!!!!
Deséxolle toda a sorte do mundo porque creo que a merece, aínda sen coñecela persoalmente, dáme boa vibra!!! Pois hoxe, por primeira vez, atrévome cunha das súas receitas (aínda que despois a escachice a base desa cobertura rosa que a saber como vai quedar). Hoxe como excepción, incluirei foto ao final do post en canto a teña lista.
Tamén souben que me colleron no curso de português, así que seguirei treinando para melloralo e tamén aproveito para socializar nese pequeno grupo tan xeitoso que formamos e que tantas risas me veu dando (aínda que asumise o rol de repunante, unha vez máis, típico de min).
Unha morea de xente acordouse de felicitarme, fose por mail, por wasa, por chat, por sms, por correo e en persoa. E todo sen necesidade de redes sociais. Cada día estou máis contenta das redes persoais que consigo conservar!!! Grazas a todos. Agardo ter a oportunidade de skipear hoxe con algúns dos que están lonxe e así xa me sae o día redondo.
Pode ser que hoxe os meus ollos vexan a Urdangarín deshauciado... Isto é unha maldade, pero é que me encantaría ver os embargos a última hora da tarde, que algo comece a cambiar neste país o día do meu aniversario... iuuuuhhhuuuu!!!!
E así imos tirando. Xa non é pouco. Non vos parece?
Un bico de gratitude para todos os que aterrades de cando en cando por aquí, pola miña casa, polo parque, polos bares ou polas múltiples formas en que vos recibo.
OBRIGADAAAAA!!!!

A cobertura rosa foi un fracaso
Pero estaba riquísima de verdade

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...