Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

26.4.13

Recortes

De tantos que nos aplicamos ao final imos acabar sacando labras de nós mesmos. Todos figurinos paseando a osamenta na procura dunha ponte deibaixo da que pasar o inverno.
Ultimamente, cada vez máis, atopo a primeira hora da mañá ou a última da noite xente remexendo polos colectores do lixo.
A clase media esborranchada xa non é unha opinión esaxerada e comeza a ser unha certeza certificada. A min todo isto dáme mágoa, pena e indignación, que inda non sei ben como canalizar.
Polo de agora estamos vendo as barbas do veciño cortar, pero a maioría de nós xa temos as nosas a remollar.
Hoxe vin unha persoa mentres tomaba un café. É alguén que non me vai nin me vén, pero coa que teño que cadrar forzosamente nalgunhas ocasións. Vina alí, tan despreocupada, tan elegante, tan botando man dos seus descansos eternos de funcións mal entendidas, falando tan soberbiamente da vida coma se fose unha autoridade que me fixen a longui.
Xirei un pouco a cadeira e cando engulín o meu café saín despedíndome dos camareiros, da barra, da máquina comecartos e do paraugueiro, todo para evitar unha conversa intranscendente, chea de cinismo pola miña parte e que me ía deixar cunha sensación de que o mundo, definitivamente, está mal repartido e poboado por embigos etnocentristas.

Todo ben. Moi ben. Perfecto. As nenas estupendas. Grandísimas. Preciosas. Si. O mundo é marabilloso. Xa nos vemos. Xa falamos. Recordos a todos. Si. Que ben. Alégrome de verte. Estás estupenda. Quen me dera a min! Que tal a familia? Si. É un rapaz intelixentísimo. Facedes ben apoialo. Que viva. Unha mente así non ten que rebaixarse a apearse ao mundo dos mortais. Claro. Claro. Un bico. Veña. Subo que só teño 10 minutos contados para o café. Un bico. Outro. Saúdos a todos.

Cada día son máis roñona. Non o podo evitar. Pero o que poida evitar. Evitareino. Téñoo claro.

25.4.13

Comenencias


Teño tal cantidade de fraseoloxía para isto que podería encher un par de páxinas, pero vouno deixar para outro día.
A min a xente sobrada, a egoísta e a aproveitada cáeme, xeralmente, bastante mal, pero os comenencias cáenme, se cabe, peor.
Pero a vida ponchos diante un día si, e outro tamén… éche o que hai.
Hoxe, coma se eu fose a escritora do Folletín Parroquial, doulle pólvora e estopa para o señor Feijoo, tan chulesco e sobrado que non ten reparos nin en mofarse dese sentimento materializado en persoa por provocar que de novo se pense que na zona da Arousa se gravou, polo menos, Miami Vice. Entre outras merdas.
Dáme bastante noxo a súa actitude, máis alá doutras cuestións.
E os europarlamentarios indignándose pola estafa das preferentes a estas alturas da película non sei se me alegra o día ou me dá ganas de ilos hostiar. Aquí ninguén se decata de nada e todo o mundo mira para o seu embigo.
E entrementres, os de sempre, a velas vir.
O mundo está tarado, pero tarado ata o cerne.

24.4.13

Bugaboo


Ou o espírito vilán (de vila) feito armatoste.
Os que fosen pais e nais ou avós e avoas, irmáns, padriños… recentemente saberedes de que falo.
De todo canto rodea á nacenza dunha crianza. Veña lotes de tarecos e cousas inexplicables enchéndoo todo, a maioría inútiles. Tres ou catro aparellos coa mesma función para diferentes momentos.
Carriño en 4 pasos para o primeiro ano de vida.
Cadeira para o coche en 4 pasos para os primeiros 16 quilos.
Berce en 3 pasos para os primeiros días, meses e quizais dous anos de vida.
Bañeira inicial, bañeira media, ariño para a bañeira…
Biberóns con múltiples tetinas que se cambian e varían (a golpe de tarxeta de crédito) canda o suposto desenvolvemento do padal dos pequenos…
A clave está en bautizar os novos inventos cos adxectivos evolutivo, versátil, seguro… e xa se venden sós (a versión de diáfano e con posibilidades para as descricións dos pisos merdeiros que había no mercado a barrunto).
Toda unha inmensa industria montada arredor do pánico que fai que os primeirizos e os regaladores non fagan máis que botar a man ao peto para darlle o mellor ao que acaba de aterrar. Será a antesala do “nunca mellor vas vivir” ou o conto do neno vello, pero referíndose á calidade de vida, primeiro proban o bo e despois xa lles imos quitando conforme vaian medrando.
Contra os catro ou cinco anos xa ninguén se preocupa de apenas nada máis que de repoñer os chándales esgazados, as zapatillas do Décathlon furadas e o material escolar que se vaia estragando.
Contra os 15 ou 16 só se preocupará un de repoñerlle a tarxeta moedeiro para o bus e darlle o xusto para que non poida financiarse moitos vicios e non caia nas gadoupas do dolce far niente.
O caso é que desde hai un par de anos púxose de moda un carriño que se chama Bugaboo, eu coñecino cando andaba na procura do carro máis barato do mercado para xemelgos, pois na escala alta do caro e do súmmum de beleza feita carro estaba o tal Bugaboo, de prezo medio 1200 euros. Si. O neófito nestes temas pode facer unha busca para dicir un grandísimo mátame camión.
O caso é que eu, na miña inocencia, pensei que a ver quen serían os pirados que se botarían a puír semellante cantidade de pasta só no carriño vendo a que che vén enriba.
Pois, coma en tantas outras cousas na vida, trabuqueime. E o fenómeno vai como segue, porque é verídico. Nas vilas (certificado en Vilagarcía, Porto do Son, Noia, Carballo…) non se ve máis ca esta marca de carros por todos os currunchos. Non así onde vivo agora, pois abundan os carros reciclados de irmáns máis vellos ou carros máis “operativos”, froito de compras con cabeza ou ben aconselladas.
Pero nas vilas, unha proliferación esaxerada. Algún día computei no mesmo parque seis ou sete iguais. E tan iguais que teño visto mans de nais arrandeando carros que eran da comadre coa que estaban falando e, ao darse de conta morrían da risa por teren confundido así as súas pertenzas.
Maaaaaaátame camión. Xa o digo eu por todos e ben alto.
O caso é que se converteu nun símbolo máis de status que mostrarlle ao mundo. Igual ca levar os nenos pera ou as nenas con capota, medias, zapatiños e chaqueta a xogo e, a ser posible, do mesmo ton e feito a man. Percibíndose carísimo todo, ata polos leigos na materia de moda infantil.
Cando unha parelliña de paseantes se cruzaba con outra parelliña de paseantes empurrando un bugaboo pensaba: aí van os meus futuros posibles consogros (ou pais/nais cos que compartir aniversarios, actividades deportivas, horas de parque ou eventos sociais variados obrigados polas circunstancias), que teñen pasta para malgastar e son rumbosos cos seus próceres, porque sabes que vale esa pasta, e que se por riba leva saco, paraugas, plástico ou calquera outro accesorio, a historia inda se dispara máis.
O caso foi que hoxe miña irmá mandoume unha mensaxe que me fixo rir por dentro e por fóra. A mensaxe di así, e reprodúzoa modificando os nomes. A quen se refire é a unha familia coñecida, marxinal, que vive da caridade, son unha chea de irmáns, fillos, netos, curmáns… vivindo xuntos e revoltos, sen máis aspiración na vida ca malvivir e roldando a exclusión social desde hai bastantes xeracións. O dito, a mensaxe:

Hoxe cruceime coas remigias polo centro e levaban candanseu bugaboo… Elas coma todas!

Escachei a rir pensando só na cara das parelliñas bugaboo cruzándose coas remigias e tendo que reconducir o seu siloxismo sobre os bugaboo.
remigias bugaboo ergo bugaboo non-mola
Os bugaboo xa chegaron a Cáritas ou a onde queira que os apañasen as remigias. Gústame esta democratización do esteticamente bonito, que carallo. Os nenos das remigias tamén son evolutivos, modernos e de deseño, aínda que vivan a monte.
Para o ano van ter que se sacar un novo modelo os de Boparvoo, se non, a ver en que se vai converter isto!
Que barbaridade, chico!

Na calma chicha

Que dá iso de non querer ver, non querer oír e non querer falar...
Vamos, que un beatus ille á moderna provocado por ese xa chegar ata o tope e estourar ou rebaixar o nivel de combativo e volver comezar.
De todos estes días que non engadín entrada quédome con algúns momentos:
1. A elección na academia como director ao profesor que máis me desconcertou nada máis poñer os pés na facultade, o primeiriño, e non para ben, senón para facerme pensar iso que tantas veces me asaltou de "onde vén sendo que me metín?". A nena Rosalía pasou de ser por un breve lapso de tempo a miña muller de referencia nos últimos anos de instituto a esborrancharse a súa personalidade entre anecdóticas pozas de lama e carencias afectivas variadas que ocupaban as longas disertacións. Só lle agradezo iso de contribuír a facerme unha persoa máis crítica e con máis ansia por pescudar en varias fontes antes de tomar un camiño. Buf, no fondo case lle vou ter que dar as grazas e mandarlle unha carta (en sobre lacrado, con pluma e po de arroz esparexido, porque o correo-e parece que non é da súa devoción) por contribuír á miña formación académica. E que viva a renovación e a modernidade institucional! Vivaa!
2. Mina non, contaminación! Éncheme de orgullo ver as miñas amigas loitando polo noso terruño  a diario, cheas de argumentos científicos e sentimentais, por que non. As miñas pequenas aprenderon os primeiros lemas de contestación social polas rúas das súas raíces e, fíxate, loitando por un futuro que se lles augura moi negro. A min o da manipulación mediática e o da ignorancia supina dos caciques mandamais neste asunto déixame parva non, o seguinte.
3. Todo o tema de imputacións é de vertixe. Pero diso xa falan os máis sabios.
4. O (des)goberno sigue dándoo todo. Máis do mesmo. Só desexo un contrapoder eficiente e que un día todo saia coma o zurro polo picho da máquina. Chapuzándoos a todos de merda con que non lles marche o cheiro máis nunca na vida.
Polo resto, lendo tanta literatura xuvenil que penso eu que así nos vai. O grao de estupidización xa vai inundándoo todo por demais. Quitado catro ou cinco obriñas que me fan pensar que inda existe a excepción por entre a norma, o resto son coma para facer unha queima o día de San Xoán, para non dilatarse moito no tempo e que máis ollos teñan que andar refregándose para crer o que están lendo.
Agardo que alguén nos veña salvar. Coñezo uns cantos e unhas cantas que deberían poñer mans á obra xa, inda sen teren padriño nin nada, e parir algo que, ademais de calidade lingüística e literaria, non presupoña un lector unicamente preocupado polas polucións nocturnas, a minisaia de saír os sábados e a idea de que os profesores son chungos ignorantes e os alumnos unhas vítimas das súas familias desestruturadas e castradas emocionalmente, o que os marca e os determina para non poder establecer relacións saudables e satisfactorias con ser humano, bicho vivinte ou pedras do camiño coas que se cruzan. Ai porfavoreeeeeeee!!!!!!!
E por hoxe dúas recomendacións, mirar o Gran Irmán á galega, marabillosa crítica e humor ácido e retranqueiro: www.granpadriño.eu. Capítulos de media hora sen desperdicio ningún, non deixedes de velo se tedes oportunidade.
E reler os clásicos. Porque parece que escribisen visionarios, no canto de homes e mulleres ilustrados. O que esquece a historia, parece condenado a repetila.
E deixo uns versiños tradicionais, porque é o que me presta hoxe, que xa abrochou a primavera e dá novos pulos e novas alegrías. No fondo, como mellor se vive, é namorado da vida. Así. Sen convencionalismos, nin normas, nin regras, nin pudores.

A raíz do toxo verde
é moi mala de arrincar.
Os amoriños primeiros,
son moi malos de olvidar.


12.4.13

Mais aínda seguimos aquí...

Entre Dorado, Cifuentes, Cospedal, Rajoy en plasma, chuliboy en Parlamento, preferentes, monarquías á altura de anacronismos incribles Corea-do-norte, acusacións e demais perendengues o panorama tenme contenta.
Tanto que escribir e que dicir que precisaría de cinco mil blogues ou máis.
Como non me dá para iso, só quero confiar nese cativeiro contrapoder que vai tomando forza. Grazas a Ada Colau por ser a voz de tanta xente con tanta fortaleza. Se puidera chamala e dicirllo en persoa, faríao. Grazas aos dos escraches ben entendidos, porque os nenos dos señoritos seguro que non están ao tanto de como é o mundo en que viven, porque para iso xa están aí os seus malversadores papás, para que a estirpe non se extinga, e, en cambio, os nenos dos desauciados aprenden axiña que a vida pode ser moi triste. Grazas aos medios que, inda a pesar de todo, seguen dando cabida ás verdades. Grazas aos xornalistas que non perderon a súa credibilidade, que algún inda queda. Grazas á canle da 6ª porque, inda que o faga por pasta, día tras día mostra datos e puntos de vista que, doutro xeito, non chegarían á xente a que chegan, toda esa que non manexa a internet e que só recibe por medio da tele... Grazas en fin ás voces discordantes, porque che fan atopar o consolo e ver que non es ti tan raro como ás veces te sentes.
Hoxe vin o cartel do concello de Ames na gardería no que anima a pedir a escolarización dos pequenos en galego. Oxalá que o cartel só fose un xesto máis do concello. E non o xesto. The only one. Oxalá non levase todo o ano amolada porque o galego na escola infantil do concello é máis testemuñal ca vehicular (moita documentación e pouca acción, a xente que o sofre xa sabe de que falo). Grazas por boicotearme o tema da lingua, concello de Ames. Hoxe co voso cartel deume gana de facer unha espada láser e pasarme por alí explicarvos como está o estado da cuestión.
Pero despois volvín á terra.
Hoxe dáme por deixar un vídeo musical. É de Sés. Encántame por moitas razóns, pero, sobre todo, pola forza coa que tira para diante. Directos espectaculares. Enorgulléceme que sexa paisana miña, que se vexa que non só dámos pan, patacas e grelos.


3.4.13

Escola


Que bonito. Quen non ten un recordo do seu primeiro día de escola. Durmir con tensión, con esa idea da madurez, de ser grande, de saír da casa para botar moitas horas, case sempre cunha mestra. Esa idea de poder manexar, por fin, esas ferramentas das que fachendea teu irmán: a cartilla, o punzón, a caixa das ceras, o papel de cores, os cadernos de dobre pauta arrecendendo a novo…
Esta semana ábrese o prazo para matricular as nenas na escola. Parécenme tan pequenas e tan inmaturas para poñerlles enriba esa responsabilidade…
Case seguro terán unha mestra. Terán que abotoar o seu mandilón. Percorrer o corredor da escola soas para iren facer pis cando lles veña a gana. Sentar cando lles manden. Atender cando llelo pidan. Agardo que este verán sexa coma unha dose enorme dun grandísimo xarope de crecemento físico e psíquico.
Dinme que me preocupo por nada. Que é o normal.
Pero cando vexo os pequenos no parque con cara de sono e sabendo que fixeron xornadas “laborais” máis ca decentes dáme un pouco de mágoa.
Á fin e ao cabo, eu xa tiña os 6 anos cando me tocou saír da casiña para caer nos brazos da administración educativa. Estas só terán 2. É pouco ter.
Os pais e as nais andan preocupados por se lles darán ou non relixión, se a profe de inglés terá nivel ou será unha zoupona, se a mestra será esixente ou se a comerán por unha perna, se o comedor sobe finalmente ou non sobe de prezo, se haberá transporte escolar para os da vila… se serán bos e cariñosos cos pequenos ou se van empezar a asilvestrarse por contaxio.
A min tamén me andan na cabeza esas cousas. Pero hai outra que me doe, quizais, tanto ou máis.
E o que veña facendo demagoxia polo que vou dicir xa lle adianto que me importan catro patacos os seus argumentos. Como dicía o chiste, a cada un dóelle o que lle doe. Unha cousa non quita a outra.
E o que saia cos gastadísimos argumentos prexuizosos xa lle digo que os aforre, porque hai anos que xa nin me afectan.
O que me preocupa é o da lingua.
É o drama que non podo compartir no parque. Podo falar de se a mestra tal me dixeron que fai moita diferenza entre nenos e nenas, ou se cal é demasiado esixente e berrona, ou se estoutra ten unha pedagoxía sui géneris, se o comedor rebaixou calidade… pero este teño que gardalo para min. E daquela vai rillando no sentimento conforme o calendario vai desfollando…
É coma o problema que tes que merendar ti só, porque os amigos só poden poñerche cara de circunstancias, e as administracións non só non che van botar un cable, senón que van alimentar a fenda dándolle co sacho máis forte, se cabe.
Eu falo coas miñas fillas en galego e gústame cando mo falan a min. Aprenderon a falalo comigo, a cantalo, a contalo… Case me dá gana de darlles un bico cando mexan na alfombra e din: mamá, a nena mexou por si
E a escola vaimo roubar.
Vaime roubar o mexou por si e vou empezar a oír que la niña se meó, e non é que eu estea en contra de que as miñas fillas aprendan moito, é que estou en contra de que para aprender unha cousa teñan que sacrificar outra. Non me acaba de convencer esa historia.
E que me veñan os pais e as nais dos nenos castelanfalantes dicirme que a eles lles pode pasar á inversa. Que me presenten o primeiro meniño de lingua materna castelán que chegou á casa dicindo que mexou por el co medo ou por estar na póla… Prometo documentalo e tragar o que digo, se é preciso.
Está máis que demostrado que os pequenos galegofalantes perden a lingua, e os castelanfalantes non… e o porqué é evidentísimo.
Hai uns días lía nun blog dunha nai nas mesmas circunstancias, que envexaba a sorte dunha amiga, que tiña a posibilidade de mover a filla uns quilómetros para poder escolarizala nunha unitaria na que falan galego, e que ela sabía que tiña a batalla perdida, e que o tería que asimilar.
Eu tamén estou empezando a tomar conciencia. É o prezo que teño que pagar. Algúns pais pagan matrícula, uniformes e libros. Outros pagan coa dor do seu corazón por obrigar os seus rebentos a facer xornadas maratonianas. Eu vou pagar coa lingua.
E dóeme máis ca se me pedisen os cartos.
Non sei a quen me teño que dirixir para intentar cambialo. Supoño que podo deixar unha nota por ese burato negro polo que escoan todas as causas perdidas.