Mellor sería estar calado... Pero case sempre acaba un facendo malas dixestións de tragar tanto aire...

3.4.13

Escola


Que bonito. Quen non ten un recordo do seu primeiro día de escola. Durmir con tensión, con esa idea da madurez, de ser grande, de saír da casa para botar moitas horas, case sempre cunha mestra. Esa idea de poder manexar, por fin, esas ferramentas das que fachendea teu irmán: a cartilla, o punzón, a caixa das ceras, o papel de cores, os cadernos de dobre pauta arrecendendo a novo…
Esta semana ábrese o prazo para matricular as nenas na escola. Parécenme tan pequenas e tan inmaturas para poñerlles enriba esa responsabilidade…
Case seguro terán unha mestra. Terán que abotoar o seu mandilón. Percorrer o corredor da escola soas para iren facer pis cando lles veña a gana. Sentar cando lles manden. Atender cando llelo pidan. Agardo que este verán sexa coma unha dose enorme dun grandísimo xarope de crecemento físico e psíquico.
Dinme que me preocupo por nada. Que é o normal.
Pero cando vexo os pequenos no parque con cara de sono e sabendo que fixeron xornadas “laborais” máis ca decentes dáme un pouco de mágoa.
Á fin e ao cabo, eu xa tiña os 6 anos cando me tocou saír da casiña para caer nos brazos da administración educativa. Estas só terán 2. É pouco ter.
Os pais e as nais andan preocupados por se lles darán ou non relixión, se a profe de inglés terá nivel ou será unha zoupona, se a mestra será esixente ou se a comerán por unha perna, se o comedor sobe finalmente ou non sobe de prezo, se haberá transporte escolar para os da vila… se serán bos e cariñosos cos pequenos ou se van empezar a asilvestrarse por contaxio.
A min tamén me andan na cabeza esas cousas. Pero hai outra que me doe, quizais, tanto ou máis.
E o que veña facendo demagoxia polo que vou dicir xa lle adianto que me importan catro patacos os seus argumentos. Como dicía o chiste, a cada un dóelle o que lle doe. Unha cousa non quita a outra.
E o que saia cos gastadísimos argumentos prexuizosos xa lle digo que os aforre, porque hai anos que xa nin me afectan.
O que me preocupa é o da lingua.
É o drama que non podo compartir no parque. Podo falar de se a mestra tal me dixeron que fai moita diferenza entre nenos e nenas, ou se cal é demasiado esixente e berrona, ou se estoutra ten unha pedagoxía sui géneris, se o comedor rebaixou calidade… pero este teño que gardalo para min. E daquela vai rillando no sentimento conforme o calendario vai desfollando…
É coma o problema que tes que merendar ti só, porque os amigos só poden poñerche cara de circunstancias, e as administracións non só non che van botar un cable, senón que van alimentar a fenda dándolle co sacho máis forte, se cabe.
Eu falo coas miñas fillas en galego e gústame cando mo falan a min. Aprenderon a falalo comigo, a cantalo, a contalo… Case me dá gana de darlles un bico cando mexan na alfombra e din: mamá, a nena mexou por si
E a escola vaimo roubar.
Vaime roubar o mexou por si e vou empezar a oír que la niña se meó, e non é que eu estea en contra de que as miñas fillas aprendan moito, é que estou en contra de que para aprender unha cousa teñan que sacrificar outra. Non me acaba de convencer esa historia.
E que me veñan os pais e as nais dos nenos castelanfalantes dicirme que a eles lles pode pasar á inversa. Que me presenten o primeiro meniño de lingua materna castelán que chegou á casa dicindo que mexou por el co medo ou por estar na póla… Prometo documentalo e tragar o que digo, se é preciso.
Está máis que demostrado que os pequenos galegofalantes perden a lingua, e os castelanfalantes non… e o porqué é evidentísimo.
Hai uns días lía nun blog dunha nai nas mesmas circunstancias, que envexaba a sorte dunha amiga, que tiña a posibilidade de mover a filla uns quilómetros para poder escolarizala nunha unitaria na que falan galego, e que ela sabía que tiña a batalla perdida, e que o tería que asimilar.
Eu tamén estou empezando a tomar conciencia. É o prezo que teño que pagar. Algúns pais pagan matrícula, uniformes e libros. Outros pagan coa dor do seu corazón por obrigar os seus rebentos a facer xornadas maratonianas. Eu vou pagar coa lingua.
E dóeme máis ca se me pedisen os cartos.
Non sei a quen me teño que dirixir para intentar cambialo. Supoño que podo deixar unha nota por ese burato negro polo que escoan todas as causas perdidas.

Ningún comentario:

Publicar un comentario

Como as entradas están escritas desde o respecto, agradécese que os comentarios tamén o sexan...